Αν υπάρχει, έστω και η ελάχιστη πιθανότητα, οσα γράφω να φτάνουν κάπου και να μην καταλήγουν κουκίδες στο χωροχρόνο του cyberspace, τότε έχω κάτι να πω.
Αν επιλέξεις να αλλάξεις τα ρούχα σου, ν´ αλλάξεις τα μαλλιά σου και τον τρόπο που μιλάς έτσι γιατί γουστάρεις, να το κάνεις. Θα ´μαι εκεί σε μια γωνιά να ζητοκραυγάζω για χάρη σου. Αν εκείνοι που κουβαλούσαν τις λέξεις σου για καιρό δε γουστάρουν τη φάση σου, τότε κοίτα να βρεις άλλους που θ´ ακούσουν τα τραγούδια που ακούς κι εσύ. Εκείνα που όσοι δεν ακούν, τους κάνουν να σας λένε τρελούς και δήθεν. Ψευτοκουλτούρα για 'μένα είναι η αίσχατη αποθλίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και νοημοσύνης. Όμως τι θα πει ψευτοκουλτούρα; Σε μια εποχή που αν γουστάρω θα φορέσω παντελόνι για φανέλα, τότε πως κάποιος έχει το δικαίωμα να κρίνει αν το κάνω λόγω ψευτοκουλτουριασμού και λόγω ψευτοκαλλιτεχνικής φλέβας κλπ; Εγώ πιστεύω ας αφήσουμε τους έντεχνους να κόβονται στη μελωδία του Ισοβίτη, τους κλασσικούς να ταξιδεύουν στους αρπισμούς του Μπετόβεν, τους ροκάδες να ζούνε στον ήχο του Ζέπελιν, τους ηθοποιούς να περπατάνε σε σεξπηριανά κείμενα κι ας μη λέμε πως το κάνουν για να δείξουν κάπως. Θα καπνίσω την πίπα μου γιατί έτσι θέλω. Και μ' αρέσει η εικόνα. Μην κρίνεις κάτι που ήδη γνωρίζω. Το κάνω για την εικόνα ναι, όμως κι εσύ που λες πως είμαι δήθεν, δεν είσαι το ίδιο; Ανεβάζεις τον εαυτό σου σ' ένα επίπεδο και καλά ανώτερο κι από εκεί πάνω κάνεις το σοφό. Τον άνθρωπο απαλλαγμένο απ' την εικόνα. Αν αυτό δεν είναι δήθεν, τότε τι; Μα δε σε κρίνω. Αρκεί να μην έρχεσαι στο δρόμο μου. Περπατάω όπως περπατάω γιατί μ' αρέσει. Φοράω το παλτό μου έτσι, γιατί γουστάρω. Αν θα έπρεπε να υπάρχει μια δικαιολογία, μ'αρέσει κι αυτό είναι υπεραρκετό. Ο Μαμετ είπε πως από παιδιά μας μαθένουν να μιλάμε σωστά και ευγενικά. Όμως αν θέλει κανείς να μάθει να παίζει, πρέπει να μιλά δυνατά και θαρραλέα. Να μη σέβεται το συναίσθημα και να χάνει τον έλεγχο ώστε να μπορεί να αφεθεί στο έργο. Άσε με άνθρωπε να κάνω ότι αισθάνομαι, κουράστηκα για πράγματα σωστά να μου μιλάνε. Στίχοι που τραγουδάς. Αν τους έκανες και πράξη, ίσως να είχαν πιο όμορφο άκουσμα, δε νομίζεις; Κρίνουμε εκείνο που δεν αντιλαμβανόμαστε. Εκείνο που δεν αντιλαμβάνεσαι εμένα μ' αρέσει. Εκείνο που δεν αντιλαμβάνεσαι είμαι εγώ. Κι όσοι τυφλώνονται από τη λάμψη που προβάλλει το εγώ μου, τότε ας κοιτάξουν αλλού.
No comments:
Post a Comment