Translate

Monday, September 2, 2013

σκοπιά μου όλα, σκοπιά μου τίποτα


Δεν ξέρω που θα με βγάλει ο δρόμος. Δεν ξέρω αν το «αύριο» θα υπάρξει. Ξέρω όμως τι σημαίνει πίστη. Πίστη σημαίνει να μη φοβάσαι που δεν ξέρεις. Να μη σε νοιάζει που το μέλλον είναι κρυφό. Να ενθουσιάζεσαι που κατευθύνεσαι προς το άγνωστο γιατί ξέρεις πως τα πράγματα στο τέλος θα είναι μια χαρά. Και ίσως να μην είναι. Ίσως όλο αυτό το σενάριο της πίστης και στα happy endings να μην είναι τίποτε άλλο παρά αμερικάνικες αηδίες. Έτσι θέλω όμως να ζω. Σε παραμύθια. Και στα παραμύθια το τέλος είναι πάντα πανέμορφο. Και εκεί θέλω να περπατάω. Στις αμερικάνικες ταινίες. Όπου ο κανόνας θέλει το ending, happy.

Όμως όταν βρίσκεσαι στη σκοπιά, όλα αυτά φαίνονται τόσο μακρινά. Βλέπετε, στη σκοπιά όπου το μόνο πράγμα που κάνεις στην ουσία είναι να μετράς τα δευτερόλεπτα, βυθίζεσαι σε μια παράξενη μορφή έκστασης. Είναι εκεί που βλέπεις ποιος ήσουν. Ξαφνιάζεσαι με το ποιος έχεις γίνει. Και φοβάσαι για αυτά που έρχονται. Παύεις για μια στιγμή να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Μοιάζεις λιγάκι με μια καρικατούρα, μια μορφή από καρτούν που στέκεται δίχως ουσία. Νομίζεις πως ο αέρας που αναπνέεις δεν είναι για ‘σένα. Νιώθεις λίγο πως τον κλέβεις, γιατί πλέον δεν είσαι και πολύ σημαντικός. Γιατί, ουσιαστικά, δεν κάνεις και τίποτα σπουδαίο. Απλά υπάρχεις. Και άμα φίλε μου, απλά υπάρχεις, τότε… βράσε ρίγανη. Έτσι, για να ξεφύγω λιγάκι από αυτή την έκσταση μελαγχολίας, έβγαλα από την τσέπη μου το μικρό ημερολόγιο μου και έγραψα ξανά. Όχι γιατί αυτό θα έκανε τα πράγματα καλύτερα… Μα τι λέω; Φυσικά και έκανε τα πράγματα καλύτερα. Και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα σε μια άλλη φάση. Βυθίστηκα στον κόσμο που γουστάρω. Στο κόσμο που δίνω χρώμα στις σκέψεις μου, τις βάζω σε μια σειρά, μιλάω με τα πλάσματα που βλέπω με τα μάτια κλειστά. Και έγραψα και πάλι. Ναι, για να γίνουνε τα πράγματα λιγάκι καλύτερα. 


Αύγουστος, 02 2013

Κάποιες φορές φοβάμαι. Τρομάζω στη σκέψη πως, όλο περιμένω την κατάλληλη στιγμή για να ‘μαι ευτυχισμένος, κι ίσως μια τέτοια στιγμή να μην έρθει ποτέ. Όχι γιατί δεν κουβαλάω ευτυχία σ’ αυτή τη ζωή μα, ίσως, επειδή κάθε στιγμή είναι η «κατάλληλη». Happiness is a state of mind, ναι; Αχ, μικρέ μου Ρ, ίσως καιρός να συνέλθεις και να απαλλαγείς λίγο απ’ εκείνα τα παραμυθάκια. Ίσως σε κρατάνε αιχμάλωτο μιας πραγματικότητας που δε θα ‘ρθει ποτέ. Όμως, απ’ την άλλη, γιατί να συμβιβαστείς για οτιδήποτε λιγότερο απ’ εκείνο ακριβώς που περιμένεις;
Όλα λένε πως η ευτυχία είναι μέσα μας. Η ελευθερία, η Αγάπη, η χαρά και όλες αυτές  οι αρετές γεννιόνται πρώτα μέσα μας. Και δε γερνάνε μαζί με το κορμί. Μήτε πεθαίνουν. Ποτέ. Όμως, ακόμα κι αν επιθυμώ αυτή να είναι η αλήθεια και το ναρκωτικό μου, τώρα που βρίσκομαι εδώ, στο ενδιάμεσο, καμιά θεωρία δε φαίνεται να έχει γερά θεμέλια. Όλες γκρεμίζονται και τα ερείπια κρύβουν τη σπουδαιότητα τους. Τώρα που βρίσκομαι εδώ, στο ενδιάμεσο, όπου η ζωή σταματάει για λίγο, δεν μπορώ παρά να ‘χω σπίθες ευτυχίας και η Φωτιά της μονάχα φωτίζει τον τερματισμό. Φωτιά είναι; Ή μήπως απάτη της πίστης μου, πως τάχα με περιμένει μια ζωή που εγώ θα κυβερνώ και θ’ αγαπάω. Τι λες, μικρέ μου πολεμιστή, πάλι λες ανοησίες. Η πίστη ποτέ δεν απατάει το μυαλό. Το ενδιάμεσο, που σε κρατάει τώρα μια αιωνιότητα και κάτι, είναι κι αυτό μια «Σκοτεινή Νύχτα». Ναι! Είναι κι εδώ όπλο και οδηγός μου η Πίστη. Και το ενδιάμεσο, που τώρα φτάνει όλο και πιο κοντά στον τερματισμό, φανερώνει όλο και πιο συχνά το μέλλον. Ένα πανέμορφο μέλλον γεμάτο χρώματα και χαμόγελα κι ευτυχία. Και είμαι μέρος εκείνης της μελλοντικής, παντοτινής ευτυχίας. Χορεύω στη μελωδία των ονείρων μου και στον ήχο του αέρα. Γελάω παρέα μ’ όσους κουβαλούσαν τόσο καιρό τα λόγια των Αγγέλων. Πολεμάω δίπλα σ’ όσους με βοήθησαν να ξεφύγω από την Άβυσσο του ενδιάμεσου. Ή, μάλλον, όχι να ξεφύγω. Να επιβιώσω. Και εκεί, σ’ εκείνο το μέλλον, έχω επιβιώσει.Για αυτό, μικρό μου φωτεινό αστεράκι (έτσι συνηθίζω να αποκαλώ τον εαυτό μου όταν δεν ακούει κανείς), μη φοβάσαι πως δε θα έρθει εκείνη η μέρα. Τι σου έμαθε ο αγαπημένος σου μικρός αρκουδίσιος φίλος; «Rivers know this. There’s no need to hurry. We shall get there someday» (A. A. Milne – Winnie-the-Pooh). Mη λυπάσαι επειδή πρέπει να υπομείνεις ακόμα λίγο. Και θα δεις πως τούτο, το υπόλοιπο μισό, δε θα  ‘ναι αιωνιότητα. Οι μέρες θα γίνονται νύχτες, ο χειμώνας καλοκαίρι. Και όλα όσα σου δίνουν δύναμη τώρα, θα πάψουν να είναι εικόνες μες το μυαλό, μα η καθημερινότητα που θα απλώνεται μπροστά σου. Γεμάτη εκπλήξεις, αρώματα απ’ τα πιο μαγευτικά λουλούδια, Αγάπη και ατελείωτη, χωρίς όρια, εμπόδια, «όχι» και «μη» Ε λ ε υ θ ε ρ ί α.
Τέλος, όταν όλα έρθουν, να είσαι ταπεινός και να ευχαριστήσεις το Χέρι που σε οδήγησε μέχρι τον τερματισμό. Είναι η αρχή μιας νέας περιπέτειας, του σπουδαιότερου αγώνα της ζωής σου. Η εκπλήρωση του Προσωπικού σου Μύθου. Θα πολεμήσεις ξανά. Το πεδίο μάχης θα είναι σκληρό. Πιο σκληρό από ποτέ. Όμως τότε θα είναι αλλιώς. Θα έχεις, τότε, επιτέλους φτερά.
Σ’ αγαπώ πολύ, μικρέ μου πολεμιστή.

No comments:

Post a Comment