Translate

Saturday, August 31, 2013

Πού βρίσκομαι;

Πριν από, περίπου, 400 ημέρες, βρέθηκα μπροστά απ' τα κάγκελα μιας τεράστιας πύλης, η οποία με ''καλωσόριζε στη δευτερή μου οικογένεια''. Μόλις 18 ετών, κράτησα για λίγο την αναπνοή μου, έκλεισα τα μάτια και έψαξα να βρω το Χέρι που με είχε οδηγήσει μέχρι εκεί. Δεν το έκανα συχνά. Πάντα Το θεωρούσα υπεύθυνο για τον πόνο που έπρεπε να κουβαλήσω κι εγώ και όλοι για πολλά χρόνια. Πίστευα, επίσης, πως τους ανθρώπους σαν κι εμένα, τους βασάνιζε λίγο περισσότερο (για λόγους που θα εξηγήσω σε μια άλλη καταχώριση). Καθώς στεκόμουν εκεί, συνηδητοποίησα πως έλεγα πράγματα χωρίς να λέω απολύτως τίποτα. Σας έχει τύχει ποτέ; Ζητούσα στήριξη από Κάποιον που ποτέ δε θεωρούσα στηριγμά και δύναμη από Κάποιον που πάντα νόμιζα πως μου τη στερούσε. Ξαφνικά, ένιωσα ένα απαλό χάδι στην πλάτη. "Θα περάσει πιο σύντομα από όσο φαντάζεσαι." Είμουν σίγουρος πως ήταν εκείνος ο Κάποιος. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα τους γονείς μου να χαμογελάνε, έτοιμοι να με αποχαιρετίσουν. Είχα δίκαιο.

Σταμάτησα και πάλι για λίγο και σκεύτηκα αν θα έπρεπε να πάρω εκείνο το πρώτο βήμα. Αν θα έπρεπε να περάσω τα σύνορα της πραγματικότητας μου. Δηλαδή ενός παιδιού που ήταν έτοιμο να κατακτήσει όλα τα βασίλεια για τα οποίο διάβαζε μικρός στα αγαπημένα του βιβλία. Ή αν θα έπρεπε να ενταχθώ σε μια άλλη πραγματικότητα. Ενός παιδιού που, πολύ βίαια, θα έπρεπε να μεγαλώσει και να σταματήσει για λίγο την πορεία του στο Σύμπαν. Αμέσως συνηδητοποίησα πως το άγχος με έκανε να σκεύτομαι βλακείες. Ότι έρχεται στο δρόμο σου είναι εκείνο που έχει γραφτεί από το Χέρι και είναι εκείνο που πρέπει να συμβεί για να σε βάλει στο δρόμο του πεπρωμένου σου. Και έτσι, άφησα το μυαλό μου να τρέξει για λίγο στο μέλλον, πήρα μια βαθιά ανάσα και μαζί πήρα και το πρώτο βήμα...

Είμαι εδώ. Μετά από 14 μήνες, περίπου, είμαι εδώ. Αν έπρεπε να χωρέσω σε λέξεις όσα ένιωσα αυτές τις 400 ημέρες..δε θα μπορούσα. Μπορεί να πιστεύεται πως ίσως με καταλαβαίνεται. Αλλά όχι. Κανείς δεν μπορεί. Ακόμη και όσοι είναι εδώ. Ούτε εκείνοι. Γιατί, το να είσαι στρατιώτης και να μεγαλώνεις εδώ, είναι μία από τις πιο προσωπικές και τρομακτικές δοκιμασίες που μπορεί να βρεθείς. Και αυτό είναι ίσως και το δυσκολότερο μέρος της δοκιμασίας αυτής. Η μοναξιά.

Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να γράψω για όλα όσα έζησα εδώ γιατί μόνο στη σκέψη, τα μάτια μου δακρύζουν και δεν πρέπει γιατί κουράστηκα τα δάκρυα και βρίσκομαι σε ένα στάδιο κάθαρσης. Μέχρι να μείνει μόνο το φως αυτής της εμπειρίας. Θα μοιραστώ μαζί σας όμως, κάτι από το ημερολόγιο μου ( κάτι που θα κάνω πιο συχνά ) που έγραψα λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος. Τη νύχτα της 31/12/2012. 'Ημουν κλεισμένος σ' ένα δωμάτιο και ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα μόνος μπροστά σε μια τέτοια μέρα. Και, τώρα που το σκεύτομαι, δεν είναι και πολύ σπουδαία ημέρα, όμως ήμουν μόνος. Και ο νέος χρόνος θα με έβρισκε μόνο. Να κάνω κάτι που απεχθάνομαι. Να κλαίω. Να είμαι σχεδόν απελπισμένος. Άσχημο ακούγεται, έτσι; Πού να το νιώθατε κιόλας...


 Δεκέμβριος, 31 2012

Κοίταξα ψηλά στα σύννεφα και σκούπισα τα δάκρυα μου. Δε θέλω να νομίζει κανείς πως είμαι αδύνατος. Δε θέλω ο ήλιος να νομίζει πως δεν είμαι αρκετά δυνατός. Δε θέλω η καρδιά μου να χάσει την πίστη της. Γιατί εγώ θα συνεχίσω να περπατάω. Θα τριγυρίζω σε σκοτεινά και βρώμικα στενά και σταυροδρόμια. Θα διασχίζω φουρτουνιασμένες θάλασσες.
Πού θα πάει; Θα ‘ρθει και ‘μένα ο καιρός μου. Θα τρέξω κι εγώ σε ανθισμένους κήπους και θα ρουφήξω το αιώνιο άρωμα της νιότης μου. Όταν ο χρόνος γίνει φίλος μου. Όταν τα χελιδόνια βρουν το δρόμο τους. Όταν ο ήλιος και το φεγγάρι συνυπάρξουν σχηματίζοντας την απόλυτη ισορροπία του φωτός και του σκότους της Δικαιοσύνης.
Τότε όλα θα αλλάξουν μορφή και όλα θα αποκτήσουν χρώματα. Και δε θα αγνοώ πλέον την ευτυχία μου, γιατί για πρώτη φορά θα την έχω για δική μου. Και θα πολεμάω. Γιατί, για πρώτη φορά στη ζωή μου, θα την έχω για δική μου. Δε με νοιάζει να ματώσω για την ευτυχία μου. Ίσως για αυτό να χρειάζεται ο άνθρωπος να πέσει στα πιο χαμηλά πριν γευτεί τα χαμόγελα που κρύβονται. Γιατί μόνο τότε θα εκτιμήσει τη ζωή. Και ίσως και να πρέπει κάποτε να γεμίζουν τα μάτια μας με δάκρυα. Δεν είσαι αδύναμος αν κλάψεις. Μοναχά άνθρωπος.
Θα συνεχίσω να περπατάω μέχρι να μάθω να πετάω. Πέρα απ’ ότι με κρατάει φυλακισμένο στο τώρα, στο πριν, στο πάντα. Και μην ακούς, μην πιστεύεις πως η Πόλη ακολουθεί. Η Πόλη είναι η καρδιά σου, και ότι κουβαλά είναι ότι επιτρέπεις. Η Πόλη ακολουθεί για να σου θυμίζει πως κανείς δε σε κρατάει αιχμάλωτο παρά μόνο οι σκέψεις οι δικές σου. Και αν ελευθερώσεις το μυαλό σου, τότε η Πόλη θα σου δώσει τα θεμέλια της, για να κτίσεις μια νέα, δικιά σου. Πρέπει να πιστέψω πως μπορώ. Μα πάνω απ’ όλα, θέλω να πιστέψω πως κάπου εκεί στον κόσμο, υπάρχει και μια φωτεινή γωνίτσα και για τη δική μου τη φωνή. Και άνθρωποι που θα θελήσουν να με κάνουν χαρούμενο.


Σκούπισα μετά τα δάκρυα μου και ένιωσα λιγάκι πιο δυνατός. Γιατί γνωρίζω πως βρίσκομαι στο δρόμο που θα έπρεπε να είμαι. Το Σύμπαν δε θα με έβαζε να κάνω κάτι για να με βλάψει. Μονάχα να με κάνει πιο δυνατό. Εξάλλου, εγώ το επέλεξα, σωστά; Άρα πως θα μπορούσα να παραπονιέμαι για κάτι που έχω επιλέξει να κάνω; Και είμαι εδώ. Και πολεμάω, ακόμη. Μία από αυτές τις μέρες όμως θα τελειώσει. Δε θα πάψω να πολεμάω, έξω απ' εδώ. Όμως τότε θα είναι αλλιώς. 

Ευτυχώς, είμαι ευλογημένος με μια υπέροχη οικογένεια που με στηρίζει ασταμάτητα. Ακόμη και όταν τους ούρλιαζα πως ευθύνονται για όλα αυτά, εκείνοι μου χαμογελούσαν στοργικά και ήξεραν πως είμαι πολύ δυνατός για να παραιτηθώ. Θυμάμαι τις πρώτες μέρες, μιλούσα με τη μητέρα μου στο τηλέφωνο ( μια καταπληκτική γυναίκα που θα αποτελεί πάντα πηγή έμπνευσης ) και της είπα πως τα βλέπω όλα μουντά και μαύρα. Και μου απάντησε: 
Με τα δικά σου μάτια μπορείς να τα βλέπεις όλα γαλάζια, κίτρινα, ροζ, κόκκινα… Αυτή είναι η δική μας ελευθερία και κανένας δεν μπορεί να μας στερήσει την ελευθερία της ψυχής! Πόσο μάλλον, να χαλιναγωγήσει τη φαντασία μας.

Ο μόνος τρόπος που έχω επινοήσει για να επιβιώνω λίγο ευκολότερα, είναι να βλέπω τα πράγματα όσο πιο θεατρικά γίνεται. Έτσι έδωσα ένα όνομα σ' αυτή τη φάση της ζωής μου. Την έχω ονομάσει 'Το Ενδιάμεσο'. Και θα τελειώσω με ακόμα κάτι από το ημερολόγιο μου, για το Ενδιάμεσο. Το έγραψα καθώς καθόμουν μόνος στο λεωφορείο που με έπερνε ξανά στο μέρος που γεννήθηκε το γκρίζο στα ονειρά μου.


Στο ενδιάμεσο όλων των κόσμων. Να, που βρίσκομαι. Οι ζωές των ανθρώπων χωρίζονται σε διάφορα μέρη και το κάθε ένα κουβαλά δοκιμασίες, εμπόδια, χαρά και λύπη. Δάκρυα πολύχρωμα και γκρίζα. Όταν περπατούσα στο μονοπάτι της ‘Αποδοχής ’ δε φανταζόμουν ποτέ πως τα πράγματα για ‘μενα θα ακολουθούσαν μια τέτοια εξέλιξη. Τώρα βρίσκομαι στο ενδιάμεσο. Όπου η ζωή σταματάει για λίγο. Οι άνθρωποι που γέμιζαν τον κύκλο μου αρχίζουν να σβήνουν. Και όσοι μένουν, δεν είναι στ’ αλήθεια εδώ. Στο ενδιάμεσο είναι που πρέπει να αντέξεις. Και να εφαρμόσεις όσα έμαθες μέσα στα χρόνια. Και να αποδείξεις στο σύμπαν πως αξίζεις την ευνόησή του. Και για αυτό είναι τόσο δύσκολος δρόμος. Και μακρύς. Μα μετά απ’ εδώ, είναι ο δρόμος της εκπλήρωσης του Προσωπικού σου Μύθου. Και η αρχή της ζωής σου ως ένα πιο ώριμο και έτοιμο ων. Και το ενδιάμεσο σπάνια σε κάνει να νιώσει χαρές γιατί σου κρύβει το μέλλον. Συχνά σε κυλάει στο σκοτεινό σου παρελθόν. Μα πέρασα χειρότερα. Πολύ χειρότερα. Τα χρόνια πέρασαν τόσο γρήγορα. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα. Και η φωνή μου δε θα πάψει να ακούγεται. Μονάχα, θα γίνει πιο δυνατή. Και θα γκρεμίσει τοίχοι. Και θα μου χαρίσει φτερά. Και θα πετάξω. Όταν το σύμπαν πιστέψει πως είμαι έτοιμος. Γιατί είναι μαζί μου. Το βλέπω και το νιώθω. Στο ενδιάμεσο θα επιβιώσω. Γιατί έχω μάθει να κοιτάω ψηλά. Να πολεμάω. Και να πιστεύω. Θέλει κουράγιο και δύναμη η ζωή. Σε θέλει να ´σαι τολμηρός. Να σταθείς στο ύψος σου. Μπορώ. Πιστεύω. Μπορώ να πετάξω.
 Υ.Γ: ένα από τα αγαπημένα μου αποφθέγματα: "Optimist: Someone who figures that taking a step backward after taking a step forward is not a disaster, it's cha-cha." -Robert Brault

No comments:

Post a Comment