Translate

Friday, December 20, 2013

Κρίνω άρα Υπάρχω

Αν υπάρχει, έστω και η ελάχιστη πιθανότητα, οσα γράφω να φτάνουν κάπου και να μην καταλήγουν κουκίδες στο χωροχρόνο του cyberspace, τότε έχω κάτι να πω.
Αν επιλέξεις να αλλάξεις τα ρούχα σου, ν´ αλλάξεις τα μαλλιά σου και τον τρόπο που μιλάς έτσι γιατί γουστάρεις, να το κάνεις. Θα ´μαι εκεί σε μια γωνιά να ζητοκραυγάζω για χάρη σου. Αν εκείνοι που κουβαλούσαν τις λέξεις σου για καιρό δε γουστάρουν τη φάση σου, τότε κοίτα να βρεις άλλους που θ´ ακούσουν τα τραγούδια που ακούς κι εσύ. Εκείνα που όσοι δεν ακούν, τους κάνουν να σας λένε τρελούς και δήθεν. Ψευτοκουλτούρα για 'μένα είναι η αίσχατη αποθλίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και νοημοσύνης. Όμως τι θα πει ψευτοκουλτούρα; Σε μια εποχή που αν γουστάρω θα φορέσω παντελόνι για φανέλα, τότε πως κάποιος έχει το δικαίωμα να κρίνει αν το κάνω λόγω ψευτοκουλτουριασμού και λόγω ψευτοκαλλιτεχνικής φλέβας κλπ; Εγώ πιστεύω ας αφήσουμε τους έντεχνους να κόβονται στη μελωδία του Ισοβίτη, τους κλασσικούς να ταξιδεύουν στους αρπισμούς του Μπετόβεν, τους ροκάδες να ζούνε στον ήχο του Ζέπελιν, τους ηθοποιούς να περπατάνε σε σεξπηριανά κείμενα κι ας μη λέμε πως το κάνουν για να δείξουν κάπως. Θα καπνίσω την πίπα μου γιατί έτσι θέλω. Και μ' αρέσει η εικόνα. Μην κρίνεις κάτι που ήδη γνωρίζω. Το κάνω για την εικόνα ναι, όμως κι εσύ που λες πως είμαι δήθεν, δεν είσαι το ίδιο; Ανεβάζεις τον εαυτό σου σ' ένα επίπεδο και καλά ανώτερο κι από εκεί πάνω κάνεις το σοφό. Τον άνθρωπο απαλλαγμένο απ' την εικόνα. Αν αυτό δεν είναι δήθεν, τότε τι; Μα δε σε κρίνω. Αρκεί να μην έρχεσαι στο δρόμο μου. Περπατάω όπως περπατάω γιατί μ' αρέσει. Φοράω το παλτό μου έτσι, γιατί γουστάρω. Αν θα έπρεπε να υπάρχει μια δικαιολογία, μ'αρέσει κι αυτό είναι υπεραρκετό. Ο Μαμετ είπε πως από παιδιά μας μαθένουν να μιλάμε σωστά και ευγενικά. Όμως αν θέλει κανείς να μάθει να παίζει, πρέπει να μιλά δυνατά και θαρραλέα. Να μη σέβεται το συναίσθημα και να χάνει τον έλεγχο ώστε να μπορεί να αφεθεί στο έργο. Άσε με άνθρωπε να κάνω ότι αισθάνομαι, κουράστηκα για πράγματα σωστά να μου μιλάνε. Στίχοι που τραγουδάς. Αν τους έκανες και πράξη, ίσως να είχαν πιο όμορφο άκουσμα, δε νομίζεις; Κρίνουμε εκείνο που δεν αντιλαμβανόμαστε. Εκείνο που δεν αντιλαμβάνεσαι εμένα μ' αρέσει. Εκείνο που δεν αντιλαμβάνεσαι είμαι εγώ. Κι όσοι τυφλώνονται από τη λάμψη που προβάλλει το εγώ μου, τότε ας κοιτάξουν αλλού.

Monday, September 2, 2013

σκοπιά μου όλα, σκοπιά μου τίποτα


Δεν ξέρω που θα με βγάλει ο δρόμος. Δεν ξέρω αν το «αύριο» θα υπάρξει. Ξέρω όμως τι σημαίνει πίστη. Πίστη σημαίνει να μη φοβάσαι που δεν ξέρεις. Να μη σε νοιάζει που το μέλλον είναι κρυφό. Να ενθουσιάζεσαι που κατευθύνεσαι προς το άγνωστο γιατί ξέρεις πως τα πράγματα στο τέλος θα είναι μια χαρά. Και ίσως να μην είναι. Ίσως όλο αυτό το σενάριο της πίστης και στα happy endings να μην είναι τίποτε άλλο παρά αμερικάνικες αηδίες. Έτσι θέλω όμως να ζω. Σε παραμύθια. Και στα παραμύθια το τέλος είναι πάντα πανέμορφο. Και εκεί θέλω να περπατάω. Στις αμερικάνικες ταινίες. Όπου ο κανόνας θέλει το ending, happy.

Όμως όταν βρίσκεσαι στη σκοπιά, όλα αυτά φαίνονται τόσο μακρινά. Βλέπετε, στη σκοπιά όπου το μόνο πράγμα που κάνεις στην ουσία είναι να μετράς τα δευτερόλεπτα, βυθίζεσαι σε μια παράξενη μορφή έκστασης. Είναι εκεί που βλέπεις ποιος ήσουν. Ξαφνιάζεσαι με το ποιος έχεις γίνει. Και φοβάσαι για αυτά που έρχονται. Παύεις για μια στιγμή να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Μοιάζεις λιγάκι με μια καρικατούρα, μια μορφή από καρτούν που στέκεται δίχως ουσία. Νομίζεις πως ο αέρας που αναπνέεις δεν είναι για ‘σένα. Νιώθεις λίγο πως τον κλέβεις, γιατί πλέον δεν είσαι και πολύ σημαντικός. Γιατί, ουσιαστικά, δεν κάνεις και τίποτα σπουδαίο. Απλά υπάρχεις. Και άμα φίλε μου, απλά υπάρχεις, τότε… βράσε ρίγανη. Έτσι, για να ξεφύγω λιγάκι από αυτή την έκσταση μελαγχολίας, έβγαλα από την τσέπη μου το μικρό ημερολόγιο μου και έγραψα ξανά. Όχι γιατί αυτό θα έκανε τα πράγματα καλύτερα… Μα τι λέω; Φυσικά και έκανε τα πράγματα καλύτερα. Και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα σε μια άλλη φάση. Βυθίστηκα στον κόσμο που γουστάρω. Στο κόσμο που δίνω χρώμα στις σκέψεις μου, τις βάζω σε μια σειρά, μιλάω με τα πλάσματα που βλέπω με τα μάτια κλειστά. Και έγραψα και πάλι. Ναι, για να γίνουνε τα πράγματα λιγάκι καλύτερα. 


Αύγουστος, 02 2013

Κάποιες φορές φοβάμαι. Τρομάζω στη σκέψη πως, όλο περιμένω την κατάλληλη στιγμή για να ‘μαι ευτυχισμένος, κι ίσως μια τέτοια στιγμή να μην έρθει ποτέ. Όχι γιατί δεν κουβαλάω ευτυχία σ’ αυτή τη ζωή μα, ίσως, επειδή κάθε στιγμή είναι η «κατάλληλη». Happiness is a state of mind, ναι; Αχ, μικρέ μου Ρ, ίσως καιρός να συνέλθεις και να απαλλαγείς λίγο απ’ εκείνα τα παραμυθάκια. Ίσως σε κρατάνε αιχμάλωτο μιας πραγματικότητας που δε θα ‘ρθει ποτέ. Όμως, απ’ την άλλη, γιατί να συμβιβαστείς για οτιδήποτε λιγότερο απ’ εκείνο ακριβώς που περιμένεις;
Όλα λένε πως η ευτυχία είναι μέσα μας. Η ελευθερία, η Αγάπη, η χαρά και όλες αυτές  οι αρετές γεννιόνται πρώτα μέσα μας. Και δε γερνάνε μαζί με το κορμί. Μήτε πεθαίνουν. Ποτέ. Όμως, ακόμα κι αν επιθυμώ αυτή να είναι η αλήθεια και το ναρκωτικό μου, τώρα που βρίσκομαι εδώ, στο ενδιάμεσο, καμιά θεωρία δε φαίνεται να έχει γερά θεμέλια. Όλες γκρεμίζονται και τα ερείπια κρύβουν τη σπουδαιότητα τους. Τώρα που βρίσκομαι εδώ, στο ενδιάμεσο, όπου η ζωή σταματάει για λίγο, δεν μπορώ παρά να ‘χω σπίθες ευτυχίας και η Φωτιά της μονάχα φωτίζει τον τερματισμό. Φωτιά είναι; Ή μήπως απάτη της πίστης μου, πως τάχα με περιμένει μια ζωή που εγώ θα κυβερνώ και θ’ αγαπάω. Τι λες, μικρέ μου πολεμιστή, πάλι λες ανοησίες. Η πίστη ποτέ δεν απατάει το μυαλό. Το ενδιάμεσο, που σε κρατάει τώρα μια αιωνιότητα και κάτι, είναι κι αυτό μια «Σκοτεινή Νύχτα». Ναι! Είναι κι εδώ όπλο και οδηγός μου η Πίστη. Και το ενδιάμεσο, που τώρα φτάνει όλο και πιο κοντά στον τερματισμό, φανερώνει όλο και πιο συχνά το μέλλον. Ένα πανέμορφο μέλλον γεμάτο χρώματα και χαμόγελα κι ευτυχία. Και είμαι μέρος εκείνης της μελλοντικής, παντοτινής ευτυχίας. Χορεύω στη μελωδία των ονείρων μου και στον ήχο του αέρα. Γελάω παρέα μ’ όσους κουβαλούσαν τόσο καιρό τα λόγια των Αγγέλων. Πολεμάω δίπλα σ’ όσους με βοήθησαν να ξεφύγω από την Άβυσσο του ενδιάμεσου. Ή, μάλλον, όχι να ξεφύγω. Να επιβιώσω. Και εκεί, σ’ εκείνο το μέλλον, έχω επιβιώσει.Για αυτό, μικρό μου φωτεινό αστεράκι (έτσι συνηθίζω να αποκαλώ τον εαυτό μου όταν δεν ακούει κανείς), μη φοβάσαι πως δε θα έρθει εκείνη η μέρα. Τι σου έμαθε ο αγαπημένος σου μικρός αρκουδίσιος φίλος; «Rivers know this. There’s no need to hurry. We shall get there someday» (A. A. Milne – Winnie-the-Pooh). Mη λυπάσαι επειδή πρέπει να υπομείνεις ακόμα λίγο. Και θα δεις πως τούτο, το υπόλοιπο μισό, δε θα  ‘ναι αιωνιότητα. Οι μέρες θα γίνονται νύχτες, ο χειμώνας καλοκαίρι. Και όλα όσα σου δίνουν δύναμη τώρα, θα πάψουν να είναι εικόνες μες το μυαλό, μα η καθημερινότητα που θα απλώνεται μπροστά σου. Γεμάτη εκπλήξεις, αρώματα απ’ τα πιο μαγευτικά λουλούδια, Αγάπη και ατελείωτη, χωρίς όρια, εμπόδια, «όχι» και «μη» Ε λ ε υ θ ε ρ ί α.
Τέλος, όταν όλα έρθουν, να είσαι ταπεινός και να ευχαριστήσεις το Χέρι που σε οδήγησε μέχρι τον τερματισμό. Είναι η αρχή μιας νέας περιπέτειας, του σπουδαιότερου αγώνα της ζωής σου. Η εκπλήρωση του Προσωπικού σου Μύθου. Θα πολεμήσεις ξανά. Το πεδίο μάχης θα είναι σκληρό. Πιο σκληρό από ποτέ. Όμως τότε θα είναι αλλιώς. Θα έχεις, τότε, επιτέλους φτερά.
Σ’ αγαπώ πολύ, μικρέ μου πολεμιστή.

Saturday, August 31, 2013

Πού βρίσκομαι;

Πριν από, περίπου, 400 ημέρες, βρέθηκα μπροστά απ' τα κάγκελα μιας τεράστιας πύλης, η οποία με ''καλωσόριζε στη δευτερή μου οικογένεια''. Μόλις 18 ετών, κράτησα για λίγο την αναπνοή μου, έκλεισα τα μάτια και έψαξα να βρω το Χέρι που με είχε οδηγήσει μέχρι εκεί. Δεν το έκανα συχνά. Πάντα Το θεωρούσα υπεύθυνο για τον πόνο που έπρεπε να κουβαλήσω κι εγώ και όλοι για πολλά χρόνια. Πίστευα, επίσης, πως τους ανθρώπους σαν κι εμένα, τους βασάνιζε λίγο περισσότερο (για λόγους που θα εξηγήσω σε μια άλλη καταχώριση). Καθώς στεκόμουν εκεί, συνηδητοποίησα πως έλεγα πράγματα χωρίς να λέω απολύτως τίποτα. Σας έχει τύχει ποτέ; Ζητούσα στήριξη από Κάποιον που ποτέ δε θεωρούσα στηριγμά και δύναμη από Κάποιον που πάντα νόμιζα πως μου τη στερούσε. Ξαφνικά, ένιωσα ένα απαλό χάδι στην πλάτη. "Θα περάσει πιο σύντομα από όσο φαντάζεσαι." Είμουν σίγουρος πως ήταν εκείνος ο Κάποιος. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα τους γονείς μου να χαμογελάνε, έτοιμοι να με αποχαιρετίσουν. Είχα δίκαιο.

Σταμάτησα και πάλι για λίγο και σκεύτηκα αν θα έπρεπε να πάρω εκείνο το πρώτο βήμα. Αν θα έπρεπε να περάσω τα σύνορα της πραγματικότητας μου. Δηλαδή ενός παιδιού που ήταν έτοιμο να κατακτήσει όλα τα βασίλεια για τα οποίο διάβαζε μικρός στα αγαπημένα του βιβλία. Ή αν θα έπρεπε να ενταχθώ σε μια άλλη πραγματικότητα. Ενός παιδιού που, πολύ βίαια, θα έπρεπε να μεγαλώσει και να σταματήσει για λίγο την πορεία του στο Σύμπαν. Αμέσως συνηδητοποίησα πως το άγχος με έκανε να σκεύτομαι βλακείες. Ότι έρχεται στο δρόμο σου είναι εκείνο που έχει γραφτεί από το Χέρι και είναι εκείνο που πρέπει να συμβεί για να σε βάλει στο δρόμο του πεπρωμένου σου. Και έτσι, άφησα το μυαλό μου να τρέξει για λίγο στο μέλλον, πήρα μια βαθιά ανάσα και μαζί πήρα και το πρώτο βήμα...

Είμαι εδώ. Μετά από 14 μήνες, περίπου, είμαι εδώ. Αν έπρεπε να χωρέσω σε λέξεις όσα ένιωσα αυτές τις 400 ημέρες..δε θα μπορούσα. Μπορεί να πιστεύεται πως ίσως με καταλαβαίνεται. Αλλά όχι. Κανείς δεν μπορεί. Ακόμη και όσοι είναι εδώ. Ούτε εκείνοι. Γιατί, το να είσαι στρατιώτης και να μεγαλώνεις εδώ, είναι μία από τις πιο προσωπικές και τρομακτικές δοκιμασίες που μπορεί να βρεθείς. Και αυτό είναι ίσως και το δυσκολότερο μέρος της δοκιμασίας αυτής. Η μοναξιά.

Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να γράψω για όλα όσα έζησα εδώ γιατί μόνο στη σκέψη, τα μάτια μου δακρύζουν και δεν πρέπει γιατί κουράστηκα τα δάκρυα και βρίσκομαι σε ένα στάδιο κάθαρσης. Μέχρι να μείνει μόνο το φως αυτής της εμπειρίας. Θα μοιραστώ μαζί σας όμως, κάτι από το ημερολόγιο μου ( κάτι που θα κάνω πιο συχνά ) που έγραψα λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος. Τη νύχτα της 31/12/2012. 'Ημουν κλεισμένος σ' ένα δωμάτιο και ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα μόνος μπροστά σε μια τέτοια μέρα. Και, τώρα που το σκεύτομαι, δεν είναι και πολύ σπουδαία ημέρα, όμως ήμουν μόνος. Και ο νέος χρόνος θα με έβρισκε μόνο. Να κάνω κάτι που απεχθάνομαι. Να κλαίω. Να είμαι σχεδόν απελπισμένος. Άσχημο ακούγεται, έτσι; Πού να το νιώθατε κιόλας...


 Δεκέμβριος, 31 2012

Κοίταξα ψηλά στα σύννεφα και σκούπισα τα δάκρυα μου. Δε θέλω να νομίζει κανείς πως είμαι αδύνατος. Δε θέλω ο ήλιος να νομίζει πως δεν είμαι αρκετά δυνατός. Δε θέλω η καρδιά μου να χάσει την πίστη της. Γιατί εγώ θα συνεχίσω να περπατάω. Θα τριγυρίζω σε σκοτεινά και βρώμικα στενά και σταυροδρόμια. Θα διασχίζω φουρτουνιασμένες θάλασσες.
Πού θα πάει; Θα ‘ρθει και ‘μένα ο καιρός μου. Θα τρέξω κι εγώ σε ανθισμένους κήπους και θα ρουφήξω το αιώνιο άρωμα της νιότης μου. Όταν ο χρόνος γίνει φίλος μου. Όταν τα χελιδόνια βρουν το δρόμο τους. Όταν ο ήλιος και το φεγγάρι συνυπάρξουν σχηματίζοντας την απόλυτη ισορροπία του φωτός και του σκότους της Δικαιοσύνης.
Τότε όλα θα αλλάξουν μορφή και όλα θα αποκτήσουν χρώματα. Και δε θα αγνοώ πλέον την ευτυχία μου, γιατί για πρώτη φορά θα την έχω για δική μου. Και θα πολεμάω. Γιατί, για πρώτη φορά στη ζωή μου, θα την έχω για δική μου. Δε με νοιάζει να ματώσω για την ευτυχία μου. Ίσως για αυτό να χρειάζεται ο άνθρωπος να πέσει στα πιο χαμηλά πριν γευτεί τα χαμόγελα που κρύβονται. Γιατί μόνο τότε θα εκτιμήσει τη ζωή. Και ίσως και να πρέπει κάποτε να γεμίζουν τα μάτια μας με δάκρυα. Δεν είσαι αδύναμος αν κλάψεις. Μοναχά άνθρωπος.
Θα συνεχίσω να περπατάω μέχρι να μάθω να πετάω. Πέρα απ’ ότι με κρατάει φυλακισμένο στο τώρα, στο πριν, στο πάντα. Και μην ακούς, μην πιστεύεις πως η Πόλη ακολουθεί. Η Πόλη είναι η καρδιά σου, και ότι κουβαλά είναι ότι επιτρέπεις. Η Πόλη ακολουθεί για να σου θυμίζει πως κανείς δε σε κρατάει αιχμάλωτο παρά μόνο οι σκέψεις οι δικές σου. Και αν ελευθερώσεις το μυαλό σου, τότε η Πόλη θα σου δώσει τα θεμέλια της, για να κτίσεις μια νέα, δικιά σου. Πρέπει να πιστέψω πως μπορώ. Μα πάνω απ’ όλα, θέλω να πιστέψω πως κάπου εκεί στον κόσμο, υπάρχει και μια φωτεινή γωνίτσα και για τη δική μου τη φωνή. Και άνθρωποι που θα θελήσουν να με κάνουν χαρούμενο.


Σκούπισα μετά τα δάκρυα μου και ένιωσα λιγάκι πιο δυνατός. Γιατί γνωρίζω πως βρίσκομαι στο δρόμο που θα έπρεπε να είμαι. Το Σύμπαν δε θα με έβαζε να κάνω κάτι για να με βλάψει. Μονάχα να με κάνει πιο δυνατό. Εξάλλου, εγώ το επέλεξα, σωστά; Άρα πως θα μπορούσα να παραπονιέμαι για κάτι που έχω επιλέξει να κάνω; Και είμαι εδώ. Και πολεμάω, ακόμη. Μία από αυτές τις μέρες όμως θα τελειώσει. Δε θα πάψω να πολεμάω, έξω απ' εδώ. Όμως τότε θα είναι αλλιώς. 

Ευτυχώς, είμαι ευλογημένος με μια υπέροχη οικογένεια που με στηρίζει ασταμάτητα. Ακόμη και όταν τους ούρλιαζα πως ευθύνονται για όλα αυτά, εκείνοι μου χαμογελούσαν στοργικά και ήξεραν πως είμαι πολύ δυνατός για να παραιτηθώ. Θυμάμαι τις πρώτες μέρες, μιλούσα με τη μητέρα μου στο τηλέφωνο ( μια καταπληκτική γυναίκα που θα αποτελεί πάντα πηγή έμπνευσης ) και της είπα πως τα βλέπω όλα μουντά και μαύρα. Και μου απάντησε: 
Με τα δικά σου μάτια μπορείς να τα βλέπεις όλα γαλάζια, κίτρινα, ροζ, κόκκινα… Αυτή είναι η δική μας ελευθερία και κανένας δεν μπορεί να μας στερήσει την ελευθερία της ψυχής! Πόσο μάλλον, να χαλιναγωγήσει τη φαντασία μας.

Ο μόνος τρόπος που έχω επινοήσει για να επιβιώνω λίγο ευκολότερα, είναι να βλέπω τα πράγματα όσο πιο θεατρικά γίνεται. Έτσι έδωσα ένα όνομα σ' αυτή τη φάση της ζωής μου. Την έχω ονομάσει 'Το Ενδιάμεσο'. Και θα τελειώσω με ακόμα κάτι από το ημερολόγιο μου, για το Ενδιάμεσο. Το έγραψα καθώς καθόμουν μόνος στο λεωφορείο που με έπερνε ξανά στο μέρος που γεννήθηκε το γκρίζο στα ονειρά μου.


Στο ενδιάμεσο όλων των κόσμων. Να, που βρίσκομαι. Οι ζωές των ανθρώπων χωρίζονται σε διάφορα μέρη και το κάθε ένα κουβαλά δοκιμασίες, εμπόδια, χαρά και λύπη. Δάκρυα πολύχρωμα και γκρίζα. Όταν περπατούσα στο μονοπάτι της ‘Αποδοχής ’ δε φανταζόμουν ποτέ πως τα πράγματα για ‘μενα θα ακολουθούσαν μια τέτοια εξέλιξη. Τώρα βρίσκομαι στο ενδιάμεσο. Όπου η ζωή σταματάει για λίγο. Οι άνθρωποι που γέμιζαν τον κύκλο μου αρχίζουν να σβήνουν. Και όσοι μένουν, δεν είναι στ’ αλήθεια εδώ. Στο ενδιάμεσο είναι που πρέπει να αντέξεις. Και να εφαρμόσεις όσα έμαθες μέσα στα χρόνια. Και να αποδείξεις στο σύμπαν πως αξίζεις την ευνόησή του. Και για αυτό είναι τόσο δύσκολος δρόμος. Και μακρύς. Μα μετά απ’ εδώ, είναι ο δρόμος της εκπλήρωσης του Προσωπικού σου Μύθου. Και η αρχή της ζωής σου ως ένα πιο ώριμο και έτοιμο ων. Και το ενδιάμεσο σπάνια σε κάνει να νιώσει χαρές γιατί σου κρύβει το μέλλον. Συχνά σε κυλάει στο σκοτεινό σου παρελθόν. Μα πέρασα χειρότερα. Πολύ χειρότερα. Τα χρόνια πέρασαν τόσο γρήγορα. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα. Και η φωνή μου δε θα πάψει να ακούγεται. Μονάχα, θα γίνει πιο δυνατή. Και θα γκρεμίσει τοίχοι. Και θα μου χαρίσει φτερά. Και θα πετάξω. Όταν το σύμπαν πιστέψει πως είμαι έτοιμος. Γιατί είναι μαζί μου. Το βλέπω και το νιώθω. Στο ενδιάμεσο θα επιβιώσω. Γιατί έχω μάθει να κοιτάω ψηλά. Να πολεμάω. Και να πιστεύω. Θέλει κουράγιο και δύναμη η ζωή. Σε θέλει να ´σαι τολμηρός. Να σταθείς στο ύψος σου. Μπορώ. Πιστεύω. Μπορώ να πετάξω.
 Υ.Γ: ένα από τα αγαπημένα μου αποφθέγματα: "Optimist: Someone who figures that taking a step backward after taking a step forward is not a disaster, it's cha-cha." -Robert Brault

Η αγάπη μοιάζει με...



αγάπη

Σ’ αγαπώ κι αυτό είναι ο ήλιος που χρωματίζει κατακόκκινο τον ουρανό καθώς βουτάει στους ωκεανούς. Σ’ αγαπώ και είναι ο αέρας που χαϊδεύει τα δέντρα και εκείνα του φωνάζουν πόσο πολύ σ’ αγαπώ. Είναι το σ’ αγαπώ μου τόσο απλό για να σχηματίσει στο κορμί σου πως μέσα του χωράει τον ουρανό, την έρημο, το φως και το σκοτάδι. Και τίποτα δε μοιάζει να έχει εξήγηση επειδή σ’ αγαπώ και τα πάντα εναρμονίζονται σ’ αυτό το ταπεινό σ’ αγαπώ μου. Που κρύβεται πίσω από τα τέλεια λάθη και τα παραπατήματα της ζωής μου, εκεί, εκεί βαθιά στη μαγεία των ματιών σου. Κρατάει η ίριδα τους το μυαλό μου κι εκείνο χορεύει στους ρυθμούς τις καρδιάς μου. Χορούς μιας άλλης εποχής, σε μια άλλη γλώσσα. Επειδή σ’ αγαπούσα πριν. Πριν καν σε γνωρίσω. Όταν τα βουνά είχαν άλλη όψη. Πριν αιώνες σ’ αγάπησα και σε κράτησα κοντά μου.
Σε κοίταξα και είδα το σ’ αγαπώ μου χαραγμένο εκεί. Στο πρόσωπό σου. Το άκουσα να βγαίνει απ’ το στήθος σου. Που είναι η καρδιά σου. Που είναι η καρδιά η δική μου. Και η ψυχή μας, που είναι μια και κρατάει μέσα της όλα τα άστρα, τους πλανήτες. Το Καλό και το Κακό. Τους Θεούς, τους Νόμους. Τα Όχι και τα Μη. Όλα εκεί. Και όλα είναι εναρμονισμένα στο σ’ αγαπώ μου. Που, φωτεινό απ’ την πρώτη μέρα της Δημιουργίας, με κράτησε κοντά σου, πριν ακόμη σε γνωρίσω. Πριν ακόμη σε κοιτάξω. Πριν μοιάσουν τα χέρια μας φτιαγμένα για παντοτινούς δεσμούς στη χαοτική ροή του σύμπαντος.
Και σαν κρατούσες όλους τους κόσμους και τα χρώματα στα μέρη του κορμιού σου, σ’ εκείνα που οι πόρτες άκουγαν μονάχα στ’ όνομά μου, με κοίταξες. Και όλα τα άστρα, οι πλανήτες, το Καλό και το Κακό, τα πάντα ήταν τώρα και δικά μου. Και τα κρατούσαμε μαζί. Επειδή δεν υπήρξαμε δυο, μα ένας. Ένα κορμί ήταν πάντα η αλήθεια μας και μια ψυχή ήταν το τραγούδι που μαζί του ταξιδέψαμε στα παραμύθια του σ’ αγαπώ.
Με κοίταξες και, μου πες πως και το σ’ αγαπώ μου, ούτε εκείνο είναι μόνο. Γιατί ζει και μαγεύεται δίπλα στο δικό σου σ’ αγαπώ. Και τα πάντα βρίσκονταν σε μια τέλεια αρμονία. Και τίποτα δε φαινόταν να χρειάζεται εξήγηση. Επειδή, τα πάντα, ήταν εκείνο το ταπεινό και πέρα για πέρα αληθινό μ’ αγαπάς κι εσύ…

Ποιός είμαι;

 Δε θα ονόμαζα ποτέ τον εαυτό μου συγγραφέα ή ποιητή, γιατί τότε στο μυαλό μου ‘ρχονται ο Νερούδα, ο Καβάφης, ο γέρο Όσκαρ. Δε θα φτάσω ποτέ σ’ ένα τέτοιο επίπεδο και όχι γιατί εκείνοι ήταν πιο ταλαντούχοι και πιο ευλογημένοι ή ζούσαν πιο περιπετειώδεις ζωές από εμένα ή από οποιονδήποτε άλλο.  Απλά, τότε, ο Θεός ήταν ποιητής. Και ο κόσμος, μια γιγάντια και ατελείωτη ερωτική σονάτα.. Οι άνθρωποι ζούσαν τους αποχωρισμούς, τις Αγάπες, το θάνατο και τη ζωή με πάθος και θεατρικότητα και μετέφεραν όλα αυτά τα συναισθήματα και την αντίληψη με λέξεις επάνω σε σκισμένα χαρτιά και πεταμένα κουτιά τσιγάρων. Και, εντάξει, ίσως υπήρξαν λιγάκι πιο τυχεροί. Επειδή, τότε ο Θεός ήταν ποιητής και το Χέρι που έδινε ροή στις επιλογές και τις συμπτώσεις, γνώριζε κάτι από Τέχνη. Δε ζω σε μια τέτοια εποχή, όμως κάτι μέσα μου ουρλιάζει πως οι αρετές που τώρα κάπου κρύβονται, θα βασιλέψουν και πάλι σε μια νέα Αναγέννηση.
Έτσι, δεν παύω να γράφω και να είμαι μέρος της Ανώτερης Δημιουργίας. Αυτό θα έπρεπε εξάλλου να κάνουμε όλοι. Όχι, να γράφουμε, δε λέω πως θα έπρεπε όλοι να γεννηθούμε με το χάρισμα της τέχνης, μα να χρησιμοποιούμε τα χαρίσματα μας για το Κοινό Καλό. «Για να φωτίσουμε το μέρος του Σύμπαντος που μας έχει ανατεθεί.»
Εξάλλου, αν δε γράψω κάτι όταν πονάω ή όταν νιώθω πως, στ’ αλήθεια πετάω ψηλά, ο κύκλος των συναισθημάτων μου μένει μισός. Και νιώθω μια κάψα. Στην καρδιά μου.