Translate

Sunday, May 18, 2014

Για αυτό σ' αγαπώ.

Τον αγαπάς για εκείνο το κάτι που κανένας και πουθενά δε θα μπορέσει να αναγνωρίσει.

Τον αγαπάς για ένα χαμόγελο που φωτίζει κάθε γωνιά της ύπαρξής σου. Για δυο μάτια που τραγουδάνε λόγια που κανείς άλλος δε θα μπορέσει να ακούσει.

Τον αγαπάς γιατί κάνει το χαμόγελό σου να μοιάζει αιώνιο. Να μοιάζει πως κανείς και τίποτα δε θα μπορέσει να τo σβήσει.

Τον αγαπάς για 'κείνο το βλέμμα. Ένα βλέμμα χίλιοι δρόμου που οδηγούν μοναχά στο βάθος του. Που σε βυθίζει στο κόσμο που γέννησε το σ' αγαπώ σου.
Δε βλέπει τα μάτια σου σα βλέπει άλλων. Εσένα σε κοιτάζει αλλιώς. Λες και μιλάει μια αλήθεια που θα σε σώζει. Έτσι σε κοιτάει. Γι' αυτό τον αγαπάς.

Σε καταστρέφει και χάνεσαι σε ένα ψέμα που ζεις μοναχά εσύ. Συνεχίζεις όμως να τον αγαπάς. Γι' αυτό τον αγαπάς.

Αν βρεθείς να κρατάς τα όνειρα σου στα χέρια σου και όλα γύρω σου είναι σαν εσύ ήθελες να είναι κι αν όλα φαντάζουν φωτεινά, αν εκείνος δεν είναι κάπου εκεί κοντά να μοιραστεί τούτη την κάψα, τότε τίποτα δεν είναι αρκετό. Χωρίς τον ήχο της φωνής του, τίποτα δε θα είναι αρκετό. Για αυτό τον αγαπάς. Επειδή δεν είσαι μισός μακριά του, μα κάτι διαφορετικό. Ένα άσχημο διαφορετικό, που δε θα ‘πρεπε να το νιώσει ποτέ κανείς.

Τον αγαπάς, γιατί αυτό είναι το μόνο πράμα για το οποίο είσαι σίγουρος πως το κάνεις σωστά και το κάνεις καλά, όσο πιο καλά μπορεί κάποιος να κάνει κάτι. Τον αγαπάς γιατί δεν έχεις μάθει να περιμένεις κάτι ως αντάλλαγμα για αυτή σου την αγάπη. Δεν είναι επιλογή σου να τον αγαπάς. Είναι κάτι που γεννήθηκε κάπου μέσα σου, μαζί με τον κόσμο και τον ουρανό. Όταν εκείνα σβήσουν ίσως σβήσει και τούτη η αγάπη. Ίσως, βέβαια, κι όχι. 

Όταν φτάσει η μέρα και σκεφτείς γιατί τον αγαπάς, όμως, ένας θα 'ναι ο λόγος. Τον αγαπάς γιατί τον αγαπάς. 

Για αυτό.

Sunday, May 11, 2014

Το εγχειρίδιο ενός ταξιδιώτη


Να μάθεις να λες πως η ζωή, είναι ένα γιγάντιο βιβλίο, πως το χαρτί είναι ο Δρόμος που βαδίζεις και εσύ, μονάχα εσύ είσαι ο συγγραφέας κι ο ποιητής. 

Να νοιάζεσαι για το σκοπό σου και τ' όνειρο που δίνει στην πνοή σου πνοή. Όταν θα διαβάζουν τούτο το βιβλίο άγνωστοι-περαστικοί, να μάθεις πως δε θα το καταλαβαίνουν όλοι. Σε τούτο το βιβλίο και τούτο το ταξίδι δε θα μπορέσουν όλοι να βρουν νόημα, μήτε αρχή και τέλος. Ίσως πουν πως δεν έχει λογική και πως τα σημεία του και τα γραφτά του θα 'πρεπε να είναι αλλιώς. Εσύ τότε να παίρνεις και πάλι στα χέρια σου αυτό που σου ανήκει και να λες δυνατά και θαρραλέα πως τούτα που έχεις χαράξει, δε θα 'πρεπε να τα καταλαβαίνει κανείς. Είναι δικά σου. Το νόημα θα το βρεις εσύ, θα το καταλάβεις εσύ και θα το αγαπήσεις μοναχά εσύ. Το ταξίδι σου είναι μοναδικό και κανείς δε 'θα πρεπε να πει πως το δικό του είναι ομορφότερο. Όλα τα ταξίδια οδηγούν σε θησαυρούς και τούτοι οι θησαυροί διαφέρουν, αλλά όλοι είναι εξίσου όμορφοι και αγνοί και μιλούν την Αλήθεια του ταξιδιώτη τους. Να πεις στην καρδιά σου πως μια φορά στην χαοτική νύχτα του χρόνου, θα ακούσεις τα λόγια του βιβλίου σου και να θυμίζεις στον εαυτό σου, σε κάθε στιγμή σου, πως θα θες να είσαι περήφανος για αυτά που ακούς. Περήφανος για τα σημεία που άλλοι λέγανε πως ήτανε αλλιώς και περήφανος για το ταξίδι που πολλοί δεν κατάλαβαν.

Μέσα στις σελίδες του ταξιδιού σου, θα διαβάζεις μια λέξη, μα πρόσεξε να αγαπήσεις τη σημασία της, και μην ακούσεις εκείνα που θα λένε οι άγνωστοι-περαστικοί. Η λέξη είναι η μοναξιά, μα η μοναξιά για τα ταξίδια είναι συντροφιά και να την κατακτήσεις, θα 'ναι από τους πιο δύσκολους σου άθλους. να 'χεις πίστη στην καρδία σου, γιατί είναι ζωντανή και βυθισμένη στον κόσμο της μοναξιάς. Ένα κόσμο που δε γνωρίζει σύνορα και πράγματα τούτου του κόσμου. Να μάθεις πως στα ταξίδια της αιώνιας σοφίας, δεν υπάρχει η μοναξιά, εκείνη που ο άνθρωπος φοβάται. Οι ταξιδιώτες αναλώνονται στην πιο αγνή τους μορφή: σε ενέργεια. Τα χρώματά τους χορεύουν, ενώνονται και σχηματίζουν πολύχρωμες αλυσίδες που κάποιοι θα ισχυριστούν πως φτάνουν μέχρι την Ουράνια Βασιλεία. Δεν υπάρχει η μοναξιά που φοβάσαι. Οι σκέψεις γίνονται παλμοί, τα χαμόγελα βρίσκουν συντροφιά, οι αδυναμίες στήριγμα. Να το μάθεις καλά αυτό και όταν βυθιστείς μες την αλήθεια του, να είσαι ταπεινός. Αρκετά ταπεινός για να δεις καθαρά πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Έτσι, δε θα υπάρξει ποτέ βλέμμα που να κρύβει κακία. Ο δρόμος της σοφίας, εξάλλου, είναι ο δρόμος των κοινών ανθρώπων. Όλοι βρίσκονται στο ταξίδι τους, για το δικό τους θησαυρό. Είναι εύκολο να το διακρίνεις. Τα χρώματά τους φωτίζουν κάθε γωνιά. Φωνάζουν την αναζήτηση του θησαυρού τους. Και η Αγάπη, καίει περήφανα στα μάτια τους. Η μοναξιά του ταξιδιώτη είναι η μεγαλύτερη αρετή. Δίνει θάρρος στην καρδιά και κρατά τη ψυχή ζωντανή και ήρεμη ώστε να ακούει και να βλέπει. Να ακούει το θόρυβο του κόσμου που έχει πάντα κάτι να πει και κάτι καινούριο να διδάξει. Να βλέπει γύρω για τα σημάδια του ταξιδιού, που 'ναι φανάρια στο δρόμο και αφυπνίσεις ιδεών και έμπνευση για κάθε συγγραφέα κάθε βιβλίου. Η μοναξιά, να μη σε ρίξει ποτέ στα λάθος ακούσματα της, μα να την έχεις οδηγό και συνάμα ασπίδα. Να σου χαρίζει θάρρος. Θάρρος και δύναμη να ρισκάρεις. Μόνο έτσι θα κατακτήσεις εκείνα που ζητάς και μόνο έτσι θα 'σαι περήφανος
για τα λόγια της ζωής σου. Να ρισκάρεις, χωρίς να φοβάσαι την απογοήτευση και την ήττα. Δυο λέξεις που θα καταλάβεις πως δε θα χρησιμοποιήσεις ποτέ γιατί ρισκάροντας, θα είσαι πάντα νικητής. Ακόμη κι αν κάποιοι πουν το αντίθετο.

Πάψε να μοιράζεσαι μιζέρια, γιατί η ουσία σου δεν είναι αυτή. Πάψε να σκορπίζεις προβλήματα κι ανασφάλειες εδώ κι εκεί, γιατί γίνονται βουνά και κρύβουν τον Ήλιο σου. "Να δουλεύεις σκληρά και σιωπηλά." Θα 'ταν ωραίο να 'χαμε στήριγμα κάποιους άλλους άγνωστους-περαστικούς. Όμως η αλήθεια του κόσμου είναι πως όλοι έχουν τα δύσκολα ενός ταξιδιού και προσπαθούν να σώσουν το δικό τους θησαυρό. Γι' αυτό, πάψε να μοιράζεσαι μιζέρια. Κανείς δε νοιάζεται στ' αλήθεια. Να θυμάσαι πως μοναχά εσύ ξέρεις τη λύση και μόνο εσύ θα ξεπεράσεις όποιο πρόβλημα φανεί στο δρόμο. Εσύ είσαι π ήρωας αυτού του παραμυθιού. Οι άλλοι είναι περαστικοί που γίνονται άγνωστοι, γιατί όλοι μας ψάχνουμε πάντα κάτι. Και τίποτα δε φαίνεται να αρκεί, μέχρι κάτι να αρκέσει.
 

Οι ενοχές είναι ψευδαίσθηση και δε χωράνε στον κόσμο που ξεδιπλώνεται η περιπετειά σου. Να μπορείς να είσαι τούτη η απίστευτη, πανέμορφη κι ασσύμετρη συλλογή από άτομα χωρίς ενοχές, ανασφάλειες και δικαιολογίες. Είσαι άνθρωπος και δεν αναγνωρίζεις το μεγαλείο σου. Όμως βάλε στόχο, να ταξιδεύεις δίχως ενοχές. Να ξεχάσεις όλες τις υποτιθέμενες νόρμες του κόσμου που γεννήθηκε η σάρκα και να χάσεις κάθε έλεγχο. Η ευγένεια, τα πρέπει και τα μη δε χωράνε σε τούτο το ταξίδι. Να μιλάς δυνατά, χωρίς να φοβάσαι πως η φωνή σου δε θ' ακουστεί. Να προσφέρεις τον εαυτό σου στην κάθε στογμή και μα μην αφήνεις το θόρυβο άλλων ταξιδιωτών να σε παρασύρει. Να μιλάς δυνατά, να αντιδράς γρήγορα και να είσαι θαρραλέος. Οι ενοχές και οι εξηγήσεις είναι όπλα των δειλών. Κι ένας δειλός δε θα μπορέσει ποτέ να βρει το θησαυρό του. Η ζωή τούτη είναι δικιά σου. Δικός σου ο Μύθος και τα σημάδια κι η καρδιά και κανείς δε θα 'πρεπε να την καταλάβει. Μη δίνεις εξηγήσεις και ζήσε χωρίς ενοχές και θα δεις πόσο πιο καθαρές θα είναι οι σκέψεις σου. Όχι όπως τώρα, που είναι φυλακή.

Να μη χαλαρώσεις ποτέ στα λόγια του Δαιμονά σου. Γνωρίζει πολλά και ίσως η σοφία του να φανεί χρήσιμη, μα δε νοιάζεται για το ταξίδι σου. Τον τρομάζει η αφύπνιση της ψυχής σου. Δε γνωρίζει την Αγάπη, που κάνει τα πάντα δυνατά. Εσύ να ξέρεις μέσα σου πως όλα έχουν σκοπό, εξήγηση και συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Ίσως να μην εκδηλώνονται όλα όπως τα είχες προγραμματίσει, μα μια ζωή με προγραμματισμό δε θα 'ναι ποτέ μια περιπέτεια και δε θα σε βγάλει πουθενά. Να μη ξέρεις τι θα σου φέρει το μονοπάτι και να μη φοβάσαι. Να μην είσαι σίγπυρος αν θα 'πρεπε να βρίσκεσαι στο σημείο που είσαι τώρα, αλλά να μη φοβάσαι. Να θυμάσαι να δέχεσαι ότι συναντάς σαν ευλογία για να μη μετατραπεί σε κατάρα. Τα εμπόδια είναι τροφή της γνώσης μαι της έμπνευσης. Τα εμπόδια γίνονται φίλοι σου και ποιήματα και τραγούδια για την καρδιά. Κι αν η ζωή δε μοιάζει μ' εκείνο που 'χες στο νου σου και τούτο σε κάνει να νιώθεις πως έχεις αποτύχει, να θυμάσαι πως ίσως Κάποιος να έχει άλλα σχέδια για 'σένα. Ίσω όχι μεγαλύτερα, καλύτερα και πιο όμορφα, μα απλώς διαφορετικά. Και σε τούτη τη Σκοτεινή Νύχτα, να έχεις για όπλο κι οδηγό την πίστη και δε θα χαθείς ποτέ.

Είμαστε εκείνο για το οποίο συμβιβαζόμαστε. Για αυτό πρόσεξε ο φόβος σου να μη δε κρατήσει εδώ. Αρνούμε να πιστέψω πως ερχόμαστε σ' αυτό το κόσμο για να είμαστε συνηθισμένοι. Κλείσε τα μάτια σου και άσε την καρδιά σου να φανερώσει το Μύθο σου. Και μετά, πάρε το πρώτο βήμα. Ξεκίνα το ταξίδι σου. 
"How much I have missed, simply because I was afraid if missing them." Ξεκίνα το ταξίδι σου. Μην αρκείσαι σε μισά, ούτε σε εύκολους δρόμους ούτε σε βολεμέενες ζωές. Να θυμάσαι πως ο θάνατος των ονείρων είναι και ο θάνατος της ψυχής. Θα λες πως είσαι μια χαρά μα κάτι μέσα σου θα σαπίζει. Ξεκίνα το ταξίδι σου. Σκέψου πόσα σε περιμένουν σα βγεις στο δρόμο. Τραγούδια, μυρωδιές, άνθρωποι εικόνες και φωνές. Ένας θησαυρός, ένα σπαθί και το Άλλο Κομμάτι σου. Το ταξίδι θα 'ναι μακρύ, μα να έχεις θάρρος. Όλοι μπορούν να το διαβούν. Όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν βρίσκεσαι με όποιες συνθήκες κι αν ζεις, ξεκίνα το ταξίδι σου. Μια ζωή περίμενες για κάτι καλύτερο. Μα πρέπει να πας εσύ να το βρεις. Ξεκίνα το ταξίδι σου. Μην περιμένεις το αύριο γιατί εκείνο που πραγματικά σου ανήκει είναι αυτή η στιγμή. Όλη σου η ζωή είανι τώρα. Ξεκίνα το ταξίδι σου. Να θυμάσαι, όταν θα νιώσεις πως τάχα δεν είσαι αρκετός, ότι o δρόμος της σοφίας είναι ο δρόμος των κοινών ανθρώπων. 

Για αυτό, ζήσε μια ζωή που θα 'θελες να διαβάσεις. Γίνε ο ήρωας των βιβλίων που θαύμαζες μικρός. Μπορείς! Είσαι ταξιδιώτης. Ζήσε τη ζωή σα μια μεγάλη περιπέτεια. Σε ικετεύω, πάψε να χαραμίζεις το χρόνο σου και να αρκείσαι στα μισά. Μη συμβιβάζεσαι. Ξεκίνα το ταξίδι σου. Γίνε το ποίημα του συμπαντός σου.

Wednesday, February 26, 2014

ψυχές,περαστικοί,ταξιδιώτες


Ψυχές. Μισές, κομματιασμένες ψυχές που κουβαλούν μυστικά, γραμμένα με λέξεις που πια δεν υπάρχουν. Ψυχές που κουβαλούν μέσα τους, ανεκπλήρωτα πεπρωμένα όσων κάποτε βάδιζαν στα στενά τους. Κουβαλούν, στα πιο απόκρυφα τους σημεία, μιαν Αγάπη. Μιαν Αγάπη που κάποτε υπήρξε φωτιά. Ψυχές μισές, που αδιάκοπα περιφέρονται στο άπειρο του χώρου και του χρόνου, ψάχνοντας νόημα. Ψάχνοντας κάτι, για να συμπληρώσουν εκείνο που ουρλιάζει κ ε ν ό.

Αυτό δεν είμαστε; Περιπλανώμενες ψυχές. Τίποτα λιγότερο. Τίποτα περισσότερο. Ψάχνουμε εκείνο που θα μπορέσει να συμπληρώσει τον κύκλο μας.
Κάποιες φορές είμαστε τόσο πεπεισμένοι ότι κάπου, κάποτε εκείνο το κάτι αναπνέει. Είμαστε τόσο σίγουροι για την ύπαρξη του, που δε διακρίνουμε μια παράλληλη αλήθεια, πως ίσως εκείνο το κάτι να μην υπάρχει.

Ίσως να είμαστε ψυχές, φτιαγμένες μισές.
Και τίποτα, και κανείς δεν μπορεί να μεταμορφώσει τούτο το αίσθημα. Τούτη την κάψα στην καρδιά. Τούτη την παράλογη εξίσωση που, ακόμη κι αν όλα κινούνται αρμονικά, παντού βασιλεύει μια Χαοτική Απουσία.

Ψυχές. Μόνες ψυχές, με μια ακατανόητη πείνα για κάτι που δεν μπορεί να ονομαστεί. Δεν μπορείς να δώσεις όνομα στο ανεξήγητο. Το λες συντροφιά, τάχα για να μοιάζει με κάτι γνώριμο. Όταν κάτι μοιάζει γνώριμο, δε φοβάσαι να γίνει και δικό σου. Τα παράξενα τρομάζουν τη ψυχή. Ψυχές μόνες, που αδιάκοπα ψάχνουν κάτι που μπορεί να διαγράψει τη μοναξιά. Ίσως αυτό το πλάσμα, η Μοναξιά, ίσως αυτό να είναι η αιτία του κενού της ψυχής.

Ξαφνικά, στο δρόμο της Αναζήτησης, τα βήματα σου μοιάζουν να βαραίνουν. Μπροστά σου απλώνεται εκείνο που οι Άγγελοι ονόμασα, Κοινό Σημείο*.
(…)
*Κοινό Σημείο: Όλα τα πλάσματα βρίσκονται σε μια συνεχή πορεία, σ’ ένα δρόμο που χάραξε ένα και μόνο πράμα. Όλοι οι άνθρωποι βαδίζουν στο δρόμο τους, ψάχνοντας να βρουν ένα θησαυρό. Τα πάντα γύρω μας, ακόμη και εκείνα που μοιάζουν ανούσια, συνδέονται με μια παράξενη μορφή ενέργειας. Και όλοι οι δρόμοι, έχουν το δικό τους Κοινό Σημείο. Εκεί, θα ακούσεις μια φωνή και θα διαβάσεις δυο μάτια. Η καρδιά σου θα χαρεί που δεν είναι μόνη σ’ αυτή την αναζήτηση. – όμως μην μπερδευτείς. Η καρδιά είναι μόνη. Σε κάθε αναζήτηση, να θυμάσαι πως η καρδιά είναι μόνη. – Κι όμως, θα χαρεί. Γιατί έχει βρει ένα Κοινό Σημείο, μ’ έναν άλλο ταξιδιώτη.
Το Κοινό Σημείο των δρόμων, είναι εκείνο που ξεκουράζει τη ψυχή. Της χαρίζει φεγγάρια που δεν είναι μισά. Και λόγια, με μια φωνή γεμάτη σημάδια, που χαρίζουν συνέχεια στο δρόμο σου. Αυτό είναι το Κοινό Σημείο.

(…)ξαφνικά, στο δρόμο της Αναζήτησης, τα βήματά σου μοιάζουν να βαραίνουν. Μπροστά σου απλώνεται εκείνο που οι Άγγελοι ονόμασαν Κοινό Σημείο. Πίσω από ένα σύννεφο μιας παράξενης, χλωμής ομίχλης, διαγράφεται μια φιγούρα. Όμως, δε διακρίνεις πως μοιάζει αυτή η φιγούρα. Δε σε νοιάζει. Είσαι μόνο χαρούμενος, που κάποιος είναι εκεί, όπως κι αν μοιάζει. Έχεις βρει το Κοινό Σημείο, κι έχεις μάθει πως αυτό σημαίνει συντροφιά.
Είσαι τόσο χαρούμενος.
Τόσο χαρούμενος, που ξεχνάς πως τα Κοινά Σημεία κρύβουν ένα μυστικό_ για να μην τερματιστεί ποτέ το ταξίδι της Αναζήτησης, τα πλάσματα που σου χαρίζουν τα Κοινά Σημεία, είναι μοναχά περαστικά.
Δεν το σκέφτεσαι. Μα δεν είναι λάθος σου. Είναι η φύση σου. Ο Ενθουσιασμός πάντα ομορφαίνει τα άσχημα και αναιρεί την τραγικότητα τους.
Η ψυχή σου είναι ήρεμη. Έχει βρει μια άλλη ψυχή. Και που ξέρεις; Ίσως να εφαρμόσει στα κουφώματα. Τόσο καλά, που δε θα φύγει ποτέ. Τέτοιες σκέψεις κάνουν οι ψυχές. Εσύ δεν έχεις άλλη επιλογή, από το να την αφήσεις να τρέξει ελεύθερη. Αγαπάς τη ψυχή σου και αναγνωρίζεις την κούραση στο χρώμα της.

Τα φεγγάρια σου έχουν πλέον νόημα. Τόσο καιρό νόμιζες πως είσαι μόνος. Τώρα ξέρεις πως ο κόσμος είναι γεμάτος περαστικούς και ταξιδιώτες.
Όμως, κάθε φορά που ακούς τον ήχο εκείνης της άλλης ψυχής, νομίζεις πως σβήνει. Όλο και πιο πολύ. Και πριν το καταλάβεις, το φεγγάρι σου είναι και πάλι μισό.


Θα μπορούσα να μιλάω για αιώνες, αν έπρεπε να πω όσα αντάλλαξαν οι δυο ψυχές. Όμως, λίγο πριν τον αποχωρισμό, η μνήμη διαγράφεται. Δε θυμάσαι τους θρύλους που άκουσες μια νύχτα κάτω απ’ το φως του φεγγαριού. Καλύτερα έτσι. Ίσως πονέσω λιγότερο. Τέτοιες σκέψεις κάνουν οι ψυχές.
Κι ο Ενθουσιασμός έσβησε και πήρε μαζί του λίγη λάμψη απ’ τους αστερισμούς του Ουρανού σου.

Ψυχές. Ψυχές φτιαγμένες απ’ τα χρώματα αμέτρητων γαλαξιών και χαραγμένες σ’ ένα καλά τοποθετημένο τοπίο. Ψυχές που κατοικούν σ’ ένα Σύμπαν, ίσα που τις χωράει.

Ά κ ο υ.
Η ψυχή δεν είναι αιώνια, όπως όλοι λένε. Η ψυχή ραγίζει. Μέρα με τη μέρα, τα κομμάτια της φθείρονται. Και τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τερματίσει τούτη την καταστροφή. Η ψυχή δεν είναι αιώνια όπως όλοι λένε. Στο ταξίδι της Αναζήτησης, αφήνει κομμάτια που δεν μπορεί να πάρει μαζί της φεύγοντας. Η ψυχή δεν είναι αιώνια όπως όλοι λένε. Σε κάθε της πέρασμα, μοιράζεται σε εκατομμύρια υποδιαιρέσεις. Μέχρι να μείνει μοναχά ένα τελευταίο βλέμμα.

Για αυτό, μάθε να αγαπάς την ψυχή σου.
Αν νομίζεις πως υπάρχουν κομμάτια που την συμπληρώνουν, τότε ξεκίνα το ταξίδι σου. Κάθε άνθρωπος έχει ένα θησαυρό που τον περιμένει. Αν ξεκινήσεις το ταξίδι σου με θάρρος, γνωρίζοντας πως τα πάντα είναι ένα πράμα, και με πίστη στην Ιστορία των δρόμων, τότε σίγουρα θα βρεις τον δικό σου.

Όμως υπάρχουν ψυχές, που πήραν πνοή σε τούτη τη ζωή, για ταξίδια δίχως προορισμό. Μη φοβάσαι. Κι αυτό είναι θησαυρός. Κοίτα τον Άνεμο. Τα ταξίδια του δεν έχουν αφετηρία, μήτε τερματισμό. – Όμως η ψυχή του Ανέμου είναι αιώνια. Γιατί εκείνη δεν μπορεί να γνωρίσει την Αγάπη. – Αν η ψυχή σου σε τούτη τη ζωή δεν έχει προορισμό, μη φοβάσαι. Μάθε απλά να την αγαπάς. Μην τη χαρίσει ποτέ σου, σε κανένα Κοινό Σημείο, επειδή εκεί συναντάς μόνο περαστικούς. Οι περαστικοί δε νοιάζονται για τις ψυχές των άλλων. Και τα κομμάτια που θα κουβαλάνε μαζί τους, θα αρχίσουν να σβήνουν σε μια άχρωμη και σιωπηλή φαντασίωση.
Για αυτό, μάθε να αγαπάς τη ψυχή σου.
Τότε θα κοιτάξεις ψηλά, γιατί έτσι έμαθες να κάνεις κάθε φορά που ξεχνάς πως είσαι πλάσμα με φτερά. Τα σύννεφα έχουν τώρα ένα παράξενο χρώμα. Μοιάζει περισσότερο με θλίψη παρά με χρώμα. Γνωρίζεις τη συμβαίνει. Τώρα που αρχίζεις να αγαπάς τη ψυχή σου, όλη η Σοφία του κόσμου σου χαρίζεται απλόχερα.
Είναι το πλάσμα της λύπης. Έχεις ακούσει πολλά για αυτό το πλάσμα. Που γεννήθηκε στις ενοχές και στα πετρωμένα δάκρυα ενός κόσμου που δε γνωρίζει για το Ουράνιο Τόξο. Θα σε κοιτάξει, τόσο βαθιά στα μάτια, λες και έχετε συναντηθεί ξανά. Λες και κάποτε ήταν εκείνη η άλλη ψυχή που σου κρατούσε συντροφιά.
Θα σου πει πως χρειάζεσαι στήριγμα για να συμπληρώσεις το κενό. Πως το ταξίδι δεν έχει ουσία με έναν κύκλο μισό. Πως είσαι απ’ εκείνες τις ψυχές που δεν έχουν προορισμό και πως μόνη σου επιλογή είναι να δοθείς ολοκληρωτικά σ’ ένα ταξίδι ξένο.

Τότε εσύ να μιλήσεις καθαρά και δυνατά. Να θυμάσαι πως το πλάσμα της λύπης δε γνωρίζει τι είναι το θάρρος. Και σαν όλα τα πλάσματα, φοβάται εκείνο που δεν είναι γνώριμο.

«Έχεις δίκαιο. Τούτο το κενό που μέρα με τη μέρα με μαραίνει, είναι εδώ. Και ναι, χρειάζομαι στήριγμα για να το συμπληρώσω. Αυτό που δεν μπορείς να καταλάβεις, είναι πως έχω στήριγμα. Έχω εμένα. Εμένα και ένα ταξίδι για οδηγό. Το δικό μου ταξίδι. Δεν μπορείς να καταλάβεις τα λόγια μου, γιατί και η δική σου ψυχή, όπως εκείνη του Ανέμου, είναι αιώνια. Δε γνωρίζεις την Αγάπη. Δεν είχες συντροφιά σου ποτέ τον Ενθουσιασμό. Εγώ γνωρίζω τι είναι η Αγάπη. Ή, τουλάχιστον, αρχίζω να μαθαίνω. Αγαπάω τη ψυχή μου. Και το γνωρίζει. Ίσως να μη διαγράψω ποτέ το κενό, μα δε θα συνεχίσει να με τρώει. Είναι η φύση μου, τούτο το κενό. Τούτη η Αναζήτηση. Μα αν αγαπάς τη ψυχή σου, αν αγαπάς την ουσία της, τότε το ταξίδι είναι μαγικό. Η μαγεία αρέσει στις ψυχές. Τους θυμίζει τον κόσμο που ζούσαν, πριν περπατήσουν σε τούτον εδώ. Τον τόσο πραγματικό και άχρωμο κόσμο. Αγαπάω τη ψυχή μου. ΑΝ κάποιος περαστικός χαρεί μ’ αυτήν, θα χαρώ κι εγώ με τη δική του. Όμως θα ξέρω πως ποτέ δε θα την αγαπήσει όσο εγώ. Για αυτό, ίσως, να μην πάρει μαζί του κανένα κομμάτι. Κι έτσι, ακόμη κι αν ψυχή μου δεν είναι αιώνια όπως όλοι λένε, τουλάχιστον θα υπάρξει αρκετά. Μέχρι να βρω τον δικό μου, παράξενο και ξεχασμένο θησαυρό.»




Wednesday, February 19, 2014

το μυστικό μιας αλεπούς

Μια φορά κι έναν καιρό, μια αλεπού χάρισε ένα μυστικό σ' ένα μικρό πρίγκιπα. Ένα μυστικό που μπορούσε να ξαναχρωματίσει πιο φωτεινό το Ουράνιο Τόξο. Θα μπορούσε να βάψει λιγάκι πιο γαλανό τον Ουρανό και θα έκανε τα αστέρια να λάμπουν λίγο πιο πολύ. Ένα μυστικό που θα έκανε τις μέρες μας βόλτες σε μακρυνούς πλανήτες. Που θα χάριζε χαμόγελα σ' εκείνους που τώρα φοβούνται να αφήσουν τα συναισθήματα τους να τρέξουν σαν Άγρια Άλογα.
"Να κοιτάς με την καρδιά. Τα μάτια την ουσία δεν τη βλέπουν."
Ο μικρός πρίγκιπας φύλαξε το μυστικό σα θησαυρό, τον πιο πολύτιμο θησαυρό. Και συνέχισε το ταξίδι του, κι ευχαριστούσε για πολύ καιρό μετά, την αλεπού που του χάρισε τέτοια σοφία.
Όμως ο μικρός πρίγκιπας μεγάλωσε. Το μυστικό τούτο το έχει ξεχάσει κλειδωμένο στην παιδική καρδιά του. Και η αλεπού δεν μπορούσε πια να ακούσει τη φωνή του μέσα στο γαλαξία.
Η αλεπού τότε, κοίταξε ψηλά, έκλεισε τα μάτια και αποφάσισε
 να το φωνάξει. Τόσο δυνατά, για να ακουστεί σε κάθε πλανήτη, σε κάθε γωνιά στο άπειρο του Σύμπαντος. Μέσα της έκανε μια ευχή. Ευχήθηκε να υπάρχουν ακόμη μικροί πρίγκιπες, σαν εκείνον που μια φορά την εξημέρωσε, ώστε να ακούσουν εκείνο που οι άλλοι θα αγνοήσουν. Ίσως να την άκουγαν. Ίσως και να την ακούσουν.
"Να κοιτάς με την καρδία σου. Τα μάτια την ουσία δεν τη βλέπουν."
Είπε τούτο το μυστικό και αγκάλιασε τον Άνεμο που την περίμενε σιωπηλά εκεί σε μια γωνιά. Γιατί ήθελε κι ο Άνεμος κάποιον να τον εξημερώσει. Δε θα της το πει ποτέ, μα ίσως εκείνη να το διαβάσει στον ήχο του ταξιδιού τους.

- - - -

Έχω γνωρίσει πλάσματα τυφλά. Που βλέπουν με μάτια που δεν είναι μάτια. Εκείνα τα πλάσματα είναι οι πρίγκιπες που δε μεγάλωσαν και δε θα ξεχάσουν ποτέ.
Όμως ο κόσμος τούτος κινείται πολύ γρήγορα, και η σοφία μιας αλεπούς, και τα ταξίδια ενός μικρού παιδιού φαίνονται τόσο μακρυνά κι ανούσια. 
Στον κόσμο τούτο, υπάρχουν πλάσματα που δε γνωρίζουν το μυστικό.
Ίσως κάποιοι προσπάθησαν να κρατήσουν τη σπουδαιοτητά του και χάρισαν ένα διαφορετικό μυστικό στον κόσμο. Σίγουρα. Σίγουρα, γιατί στον κόσμο τούτο άκουσα λόγια να φωνάζουν πως πρέπει να κοιτάς με τα μάτια, γιατί η καρδιά την ουσία δεν τη βλέπει.
Κι έτσι, σαλπάρουμε με καράβια που κουβαλούν μια λάθος σοφία. Και όσοι γνωρίζουν το πραγματικό μυστικό πνίγονται σε τρικυμμίες.

- - - -

Σ' ένα μακρυνό βασίλειο, ακούστηκε μια φωνή. Ήταν ένα μικρό παιδί, και τα μάτια του φώτιζαν σα διαμάντια και τα μαλλιά του ήταν χρυσά σαν το στάρι. "Ποτέ μου δεν αγνόησα το μυστικό", είπε κοιτάζοντας τον κήπο του που δεν είχε μήτε αρχή μήτε τέλος. "Δεν εχω ξεχάσει το μυστικό". Μιλούσε σ' ένα τριαντάφυλλο που δεν έμοιαζε μ´ όλα τα άλλα, και φαινόταν να τον ακούει και μάραινε καθώς μάραινε κι η πίστη του παιδιού εκείνου. "Δεν έχω ξεχάσει το μυστικό. Ο κόσμος έχει ξεχάσει. Έχει ξεχάσει πως κάποτε υπήρξε ένας μικρός πρίγκιπας. Και λένε πως τάχα είναι ψέμα. Και πονάει πολύ να λένε πως ήσουν ψέμα."
- - -

Ζω σ' ένα πλανήτη. Στον πλανήτη που ζω δεν υπάρχουν μυστικά. Οι άνθρωποι που ζουν εδώ δεν έχουν μυστικά μήτε γνωρίζουν για κρυφές σοφιές. Έτσι δε νοιάζονται να κοιτάνε με την καρδία. Δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσουν να δουν κάτι που δε φαίνεται εξ' αρχής. Έτσι κανείς δεν εξημερώνει κανένα. Όλα τα τριαντάφυλλα είναι ίδια. 
Κι αν υπάρχουν ακόμη πλάσματα τυφλά, είναι σπάνιο να τα βρεις. Θα φανείς πολύ τυχερός αν γνωρίσεις τέτοια πλάσματα.
Αν όχι, θα νιώσεις κάπως έτσι. Όπως νιώθω τώρα εγώ. Όπως νίωθω εγώ όταν βλέπω τη μορφή μου στα μάτια κάποιου που δε γνωρίζει πως η καρδιά του θα με έβλεπε αλλιώς. Όπως νιώθω εγώ όταν κρύβομαι σε σπηλιές για να μη με δει ένας κόσμος που αρνείται να διαβάσει την ουσία που κρύβει η καρδιά μου.
Καθώς σκουπίζω δυο σταγόνες νοσταλγία απ' το προσωπό μου, σκεύτομαι πως δε θα έπρεπε να νιώθω ποτέ έτσι. Γιατί τούτη δεν είναι η δική μου η ουσία. Δε θα είμαι σαν όλα τα άλλα τριαντάφυλλα. Εκεί, κάπου, υπάρχει ένας μικρός πρίγκιπας που έμαθε να βλέπει απ' την καρδιά του. Και θέλω να τον ευχαριστήσω που υπήρξε άξιος για ένα τέτοιο μυστικό. Γιατί, χάρη σε εκείνον, το γνωριζω κι εγώ. Κι έτσι θαρραλέα και με σταθερό βηματισμό προσπαθώ να το χαρίσω και σε εσένα. Ίσως αν το ακούσεις καθαρά, ίσως αν το φωνάξω λιγάκι πιο δυνατά, ίσως αν προσπαθήσω λίγο πιο πολύ να μη με βλέπεις πια έτσι. Ίσως να μην πνίγομαι πια κάθε φορά μες το βλέμμα σου. Και για πρώτη φορά, ίσως χαρώ γιατί θα δεις πως η ουσία μου είναι πιο όμορφ απ' εκείνο που βλέπουν μοναχά τα μάτια. Και δε θα κρύβομαι. Θα είμαι περήφανος που δε μοιάζω με κανένα άλλο τριαντάφυλλο. Κι εσύ θα είσαι περήφανος. Και θα ακούσεις τα λόγια μιας αλεπούς. "Είσαι κι εσύ ένας μικρός πρίγκιπας. Και άκουσες το μυστικό μου. Μη μεγαλώσεις. Μην το ξεχάσεις. Είσαι υπεύθυνος για το Σύμπαν γιατί είσαι το Σύμπαν. Σ' ευχαριστώ που άκουσες το μυστικό μου. Να θυμάσαι να του δίνεις συνέχεια."

Δεν υπάρχει ασχήμια στον κόσμο, μοναχά πλάσματα που δεν έχουν φυλαχτό τους, τούτο το μυστικό. Δεν υπάρχουν άσχημοι άνθρωποι, μοναχά μάτια που δεν έχουν μάθει να βλέπουν την ουσία. Μάθε να βλέπεις την ουσία. Εκείνο που κρύβεται πίσω απ' την εικόνα. Γιατί η εικόνα φθείρεται και το είδωλο σκουριάζει. Η ουσία μένει, να σου θυμίζει πόσο πολύ μπορεί να αγαπήσει μια καρδιά.

*για τον μικρό πρίγκιπα που κοιμάται κάπου μέσα στις ψυχές μας και περιμένει δυο χαμόγελα για να συνεχίσει το ταξίδι του στην άκρη του απείρου.

Sunday, February 16, 2014

ακούς;


15, Οκτώβριος 2013
(...) Κι αν η καρδιά μου είναι ζωντανή και η Αγάπη γεννιέται και αναλώνεται μέσα της, τότε ξέρω πως κανένα όνειρο δεν είναι άπιαστο και καμιά δυσκολία δε θα με επισκιάσει. Κι έτσι, με ένα ολοφώτεινο, λιγάκι φθαρμένο, αλλά ζωντανό χαμόγελο, ταξιδεύω στον κόσμο της καρδιάς μου. Και της μιλάω. 
Σου λέω πως λυπάμαι, γιατί τις τελευταίες μέρες σε ρίχνω σε τυφώνες απογοήτευσης και σε πληγώνω με σημάδια που δεν ξέρω αν μπορεί να γιατρέψει ο χρόνος. 
"Μικρό, πανέμορφο αστεράκι μου, χαίρομαι που ήρθες να μου μιλήσεις. Λατρεύω τη φωνή σου. Είναι σημάδι ότι κι εσύ είσαι ζωντανός. Γιατί δεν αρκεί μονάχα η καρδιά να είναι ζωντανή, εάν η πηγή που την τροφοδοτεί με πίστη και δύναμη δεν είναι. Και μη λες χαζομάρες. Εμείς οι καρδιές, ακόμη κι αν κάποτε παραπονιόμαστε, έχουμε ζήσει αρκετούς αιώνες ώστε να ξέρουμε πως όλες οι πληγές μας είναι το θάρρος εκείνου που μας τροφοδοτεί. Είναι τα ρίσκα που πήρες, ακόμα κι αν γνώριζες ότι στο τέλος θα πληγωθείς. Μας κάνει χαρούμενες όταν παίρνετε ρίσκα και άλματα θαρραλέα γιατί αυτό σημαίνει πως δε φοβάστε την αποτυχία. Και έχετε πίστη. Κι εσύ έχεις αστείρευτη πίστη στο πλευρό σου. Δε θα καταλήγουν όλα σου τα ρίσκα σε πόνο. Δε θα πω αποτυχία. Στον κόσμο που ήρθες να με βρεις δεν υπάρχουν αποτυχίες. Επειδή, εδώ, όποιος είναι πρόθυμος να πάρει εκείνο το πρώτο βήμα, και το κάνει, είναι αμέσως και νικητής. Ακόμη κι αν βρεθούν κάποιοι και πουν το αντίθετο. Σ' εκείνο τον κόσμο να ζεις. Για να είμαστε πάντα μαζί. Αν ο έρωτας κρύβεται κάπου, τότε θα τον βρεις. Θα είμαι δίπλα σου. Θα σε βοηθήσω να αναγνωρίσεις τη λάμψη των ματιών του Άλλου Κομματιού σου. Ακόμη κι αν χρειαστεί να φτάσουμε στην άκρη του απείρου. Ακόμα κι αν χρειαστεί να πληγωθούμε ξανά. Γνωρίζω πως έχεις σκοπό. Και θα τον κατακτήσεις. Γνωρίζω, όμως, πως ο ίδιος ξέρεις ότι αν δεν βρεις την Αγάπη, τότε τίποτα δε θα έχει νόημα. Ούτε το Σύμπαν ολόκληρο. Έτσι, θα βρούμε την Αγάπη. Μαζί. Μονάχα κάνε υπομονή. Ο λόγος που υπάρχει ο χρόνος είναι για να μη συμβαίνουν όλα την ίδια ώρα. Τα πάντα έρχονται στην κατάλληλη στιγμή. Και θα σου πω και κάτι που έφερε ο Άνεμος πριν δυο-τρεις αιώνες. Η Αγάπη δεν είναι πάντα κάτι που βρίσκεις. Συχνά είναι εκείνη που βρίσκει εσένα. Σ' αγαπώ πολύ. Και να θυμάσαι να κάνεις χαρούμενες σκέψεις. Είναι το ίδιο με το να έχεις φτερά."  

Tuesday, January 7, 2014

εσύ είσαι αρκετός

Κι όλοι εκείνοι που αγαπούν τη μοναξιά, όλοι όσοι την  έχουν για παρέα κι ακούνε τα τραγούδια της, έχουν κερδίσει τη ζωή.


Είναι δύσκολο. Αρχίζουν όλα σαν χάσεις το παιδί που αναπνέει στα βασίλεια του μυαλού σου. Αν χάσεις εκείνο το παιδί, θα πάψεις να βλέπεις τη μαγεία γύρω σου και κάθε μέρα θα είναι η ίδια με την προηγούμενη. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να μοιάζουν οι μέρες σου σαν Κυριακάτικα απογεύματα. Γιατί τότε έχεις χάσει το παιχνίδι. Έχεις μαζευτεί στο κλουβί σου. Και η μοναξιά σε κυριεύει. Δε βλέπεις τη μαγεία των σημαδιών. Ούτε χαράζονται δρόμοι μπροστά σου.

Μοναξιά. Στα μονοπάτια της συχνά θα νιώσεις πως δεν ανήκεις. Οι Φωνές θα αρχίσουν να σου λένε πως δεν είσαι αρκετός. Όπου κι αν βρεθείς, η αγάπη των φίλων σου δε θα φαίνεται αρκετή. Και θα πιστέψεις πως δεν είναι για 'σένα. Τα χαμογελά σου θα σβήσουν και θα βρεθείς, για ακόμη μια φορά, στην Αρχή. Μα κουράστηκες να αρχίζεις ξανά και ξανά και...Οι Φωνές θα συνεχίσουν το τραγούδι τους. Τραγουδάνε πως τάχα δεν ανήκεις πουθενά. Πως είσαι μόνος και κανείς δε θα βρεθεί να μαγευτεί με τη μαγεία των ματιών σου. Κι εκεί, στο πουθενά, θα πάψεις να ακούς φωνές, γιατί ο ήχος τους σε πληγώνει. Η μοναξιά σε κυριεύει και βυθίζεσαι στο πιο πυκνό σκοτάδι. Καμία έξοδος. Κανένας ήχος. Μοναχά εσύ.

Μα εκεί, βυθισμένος στο λαβύρινθο της μοναξιάς, κουρασμένος πια, θα ακούσεις κάτι ψιθύρους και η Φωνή θα είναι γνώριμη. Θα ακούσεις τη Φωνή της καρδιάς σου. Πάντα είναι εκεί και σου μιλάει. Σου τραγουδάει τη δύναμη της ελπίδας. Σου θυμίζει πως όλη η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια Σκοτεινή Νύχτα. Δεν πρέπει να φοβάσαι.
"Μη φοβάσαι το σκοτάδι ψυχή μου. Γιατί έχεις εμένα. Και είμαι ζωντανή. Αν κάποτε φοβάμαι, σημαίνει πως είμαι ζωντανή. Κι είναι αυτό το ομορφότερο δώρο. Γιατί είμαι στο πλευρό σου και τροφοδοτώ το βασίλειο των ονείρων σου με τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Εκείνου που εμφανίζεται πριν από τα δάκρυα του Ουρανού. Μη φοβάσαι γιατί είμαι εδώ, ζωντανή και σου θυμίζω πως όπλο κι οδηγός σου είναι η Πίστη. Μη νιώσεις ποτέ σου πως είσαι μόνος γιατί έχεις εμένα. Έχεις εμένα κι ένα σκοπό. Και τίποτα δεν είναι σπουδαιότερο από αυτό. Μη νομίζεις πως δεν ανήκεις. Γιατί ανήκεις εδώ. Στο μέρος που ακούς τη φωνή μου. Στους δρόμους που γελάς με τον Άνεμο και χαϊδεύεις την Αγάπη στοργικά. Μη σκέφτεσαι πως δε θα βρεθεί κάποιος να νιώσει τη σπίθα των ματιών σου. Γιατί σε περιμένει. Όταν βρεθείς στο σπίτι σου, θα δεις πως ήταν εκεί. Απ' την αρχή ήταν εκεί, και σε πρόσεχε. Και σε περίμενε, όπως περιμένεις κι εσύ. Να είσαι δυνατός και θαρραλέος γιατί το ταξίδι σου δεν έχει αρχίσει ακόμη. Όμως οι Φωνές μου λένε πως είναι τόσο κοντά. Βρίσκεσαι στο ενδιάμεσο, όμως δεν πρέπει να φοβάσαι. Οι Φωνές μου λένε πως έχεις μονάχα να αντιμετωπίσεις τη Δοκιμασία του Κατακτητή. Μη φοβάσαι γιατί είμαι στο πλευρό σου. Κι αν κάποτε νιώσεις τα μάτια σου κουρασμένα, σου λέω πως είναι επειδή η ψυχή σου δεν είναι φτιαγμένη από τούτο τον κόσμο. Είναι επειδή ποθεί μια πορεία δίχως προορισμό. Και θα το έχεις. Ότι επιθυμείς είναι ήδη χαραγμένο στα ουράνια από το Χέρι που γνωρίζει κάθε ιστορία. Μονάχα να είσαι δυνατός. Και μη χαλαρώνεις ποτέ."

Έτσι αφήνομαι στη γλυκιά μελωδία της καρδιάς μου και κρατώ σα φυλαχτό τα λόγια της. Δεν είμαι μόνος. Ποτέ δεν ήμουν μόνος. Ούτε κι εσύ. Όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα θησαυρό που τους περιμένει...

06, Ιανουάριος 2014
Χαμένος στην απόγνωση, βυθισμένος σε μια παράξενη και σκοτεινή μορφή της μοναξιάς, έκλεισα τα μάτια μου και παραδώθηκα στις Φωνές των Αγγέλων. Μου είπαν πως πρέπει να φανώ δυνατός. Ότι ακόμη το ταξίδι μου δεν έχει αρχίσει. Πρέπει να κάνω υπομονή. Και ότι η Αρχή του δεν είναι μακρυά. Οι Άγγελοι μ' αγγάλιασαν στροργικά και μου έδειξαν την Αγάπη που περιμένει, όπως περιμένω κι εγώ. Δεν είμαι μόνος. Έχω τα αστέρια. Το φως του ήλιου που ζεσταίνει το κορμί μου. Τη λάμψη του φεγγαριού που μου φωτίζει τη ψυχή. Κι έχω σκοπό. Έτσι, γίνομαι κι εγώ εκείνος που γελάει με τη μοναξιά του. Ακούω τα τραγούδια της, και μου αρέσουν. Είναι γλυκά και μου χαρίζουν τα μυστικά του Σύμπαντος. Το Χέρι που έχει χαράξει την Ιστορία μου στους ουρανούς, είναι εδώ. Μέσα μου. Ακούω και το δικό Του τραγούδι. Κάποτε ο θόρυβος της πραγματικότητας μου αποσπάει την προσοχή. Όμως δε θα πάψω ποτέ να το ακούω. Οι Άγγελοι δε θα πάψουν να μου μιλάνε. I Am that, I Am.