Translate

Wednesday, February 26, 2014

ψυχές,περαστικοί,ταξιδιώτες


Ψυχές. Μισές, κομματιασμένες ψυχές που κουβαλούν μυστικά, γραμμένα με λέξεις που πια δεν υπάρχουν. Ψυχές που κουβαλούν μέσα τους, ανεκπλήρωτα πεπρωμένα όσων κάποτε βάδιζαν στα στενά τους. Κουβαλούν, στα πιο απόκρυφα τους σημεία, μιαν Αγάπη. Μιαν Αγάπη που κάποτε υπήρξε φωτιά. Ψυχές μισές, που αδιάκοπα περιφέρονται στο άπειρο του χώρου και του χρόνου, ψάχνοντας νόημα. Ψάχνοντας κάτι, για να συμπληρώσουν εκείνο που ουρλιάζει κ ε ν ό.

Αυτό δεν είμαστε; Περιπλανώμενες ψυχές. Τίποτα λιγότερο. Τίποτα περισσότερο. Ψάχνουμε εκείνο που θα μπορέσει να συμπληρώσει τον κύκλο μας.
Κάποιες φορές είμαστε τόσο πεπεισμένοι ότι κάπου, κάποτε εκείνο το κάτι αναπνέει. Είμαστε τόσο σίγουροι για την ύπαρξη του, που δε διακρίνουμε μια παράλληλη αλήθεια, πως ίσως εκείνο το κάτι να μην υπάρχει.

Ίσως να είμαστε ψυχές, φτιαγμένες μισές.
Και τίποτα, και κανείς δεν μπορεί να μεταμορφώσει τούτο το αίσθημα. Τούτη την κάψα στην καρδιά. Τούτη την παράλογη εξίσωση που, ακόμη κι αν όλα κινούνται αρμονικά, παντού βασιλεύει μια Χαοτική Απουσία.

Ψυχές. Μόνες ψυχές, με μια ακατανόητη πείνα για κάτι που δεν μπορεί να ονομαστεί. Δεν μπορείς να δώσεις όνομα στο ανεξήγητο. Το λες συντροφιά, τάχα για να μοιάζει με κάτι γνώριμο. Όταν κάτι μοιάζει γνώριμο, δε φοβάσαι να γίνει και δικό σου. Τα παράξενα τρομάζουν τη ψυχή. Ψυχές μόνες, που αδιάκοπα ψάχνουν κάτι που μπορεί να διαγράψει τη μοναξιά. Ίσως αυτό το πλάσμα, η Μοναξιά, ίσως αυτό να είναι η αιτία του κενού της ψυχής.

Ξαφνικά, στο δρόμο της Αναζήτησης, τα βήματα σου μοιάζουν να βαραίνουν. Μπροστά σου απλώνεται εκείνο που οι Άγγελοι ονόμασα, Κοινό Σημείο*.
(…)
*Κοινό Σημείο: Όλα τα πλάσματα βρίσκονται σε μια συνεχή πορεία, σ’ ένα δρόμο που χάραξε ένα και μόνο πράμα. Όλοι οι άνθρωποι βαδίζουν στο δρόμο τους, ψάχνοντας να βρουν ένα θησαυρό. Τα πάντα γύρω μας, ακόμη και εκείνα που μοιάζουν ανούσια, συνδέονται με μια παράξενη μορφή ενέργειας. Και όλοι οι δρόμοι, έχουν το δικό τους Κοινό Σημείο. Εκεί, θα ακούσεις μια φωνή και θα διαβάσεις δυο μάτια. Η καρδιά σου θα χαρεί που δεν είναι μόνη σ’ αυτή την αναζήτηση. – όμως μην μπερδευτείς. Η καρδιά είναι μόνη. Σε κάθε αναζήτηση, να θυμάσαι πως η καρδιά είναι μόνη. – Κι όμως, θα χαρεί. Γιατί έχει βρει ένα Κοινό Σημείο, μ’ έναν άλλο ταξιδιώτη.
Το Κοινό Σημείο των δρόμων, είναι εκείνο που ξεκουράζει τη ψυχή. Της χαρίζει φεγγάρια που δεν είναι μισά. Και λόγια, με μια φωνή γεμάτη σημάδια, που χαρίζουν συνέχεια στο δρόμο σου. Αυτό είναι το Κοινό Σημείο.

(…)ξαφνικά, στο δρόμο της Αναζήτησης, τα βήματά σου μοιάζουν να βαραίνουν. Μπροστά σου απλώνεται εκείνο που οι Άγγελοι ονόμασαν Κοινό Σημείο. Πίσω από ένα σύννεφο μιας παράξενης, χλωμής ομίχλης, διαγράφεται μια φιγούρα. Όμως, δε διακρίνεις πως μοιάζει αυτή η φιγούρα. Δε σε νοιάζει. Είσαι μόνο χαρούμενος, που κάποιος είναι εκεί, όπως κι αν μοιάζει. Έχεις βρει το Κοινό Σημείο, κι έχεις μάθει πως αυτό σημαίνει συντροφιά.
Είσαι τόσο χαρούμενος.
Τόσο χαρούμενος, που ξεχνάς πως τα Κοινά Σημεία κρύβουν ένα μυστικό_ για να μην τερματιστεί ποτέ το ταξίδι της Αναζήτησης, τα πλάσματα που σου χαρίζουν τα Κοινά Σημεία, είναι μοναχά περαστικά.
Δεν το σκέφτεσαι. Μα δεν είναι λάθος σου. Είναι η φύση σου. Ο Ενθουσιασμός πάντα ομορφαίνει τα άσχημα και αναιρεί την τραγικότητα τους.
Η ψυχή σου είναι ήρεμη. Έχει βρει μια άλλη ψυχή. Και που ξέρεις; Ίσως να εφαρμόσει στα κουφώματα. Τόσο καλά, που δε θα φύγει ποτέ. Τέτοιες σκέψεις κάνουν οι ψυχές. Εσύ δεν έχεις άλλη επιλογή, από το να την αφήσεις να τρέξει ελεύθερη. Αγαπάς τη ψυχή σου και αναγνωρίζεις την κούραση στο χρώμα της.

Τα φεγγάρια σου έχουν πλέον νόημα. Τόσο καιρό νόμιζες πως είσαι μόνος. Τώρα ξέρεις πως ο κόσμος είναι γεμάτος περαστικούς και ταξιδιώτες.
Όμως, κάθε φορά που ακούς τον ήχο εκείνης της άλλης ψυχής, νομίζεις πως σβήνει. Όλο και πιο πολύ. Και πριν το καταλάβεις, το φεγγάρι σου είναι και πάλι μισό.


Θα μπορούσα να μιλάω για αιώνες, αν έπρεπε να πω όσα αντάλλαξαν οι δυο ψυχές. Όμως, λίγο πριν τον αποχωρισμό, η μνήμη διαγράφεται. Δε θυμάσαι τους θρύλους που άκουσες μια νύχτα κάτω απ’ το φως του φεγγαριού. Καλύτερα έτσι. Ίσως πονέσω λιγότερο. Τέτοιες σκέψεις κάνουν οι ψυχές.
Κι ο Ενθουσιασμός έσβησε και πήρε μαζί του λίγη λάμψη απ’ τους αστερισμούς του Ουρανού σου.

Ψυχές. Ψυχές φτιαγμένες απ’ τα χρώματα αμέτρητων γαλαξιών και χαραγμένες σ’ ένα καλά τοποθετημένο τοπίο. Ψυχές που κατοικούν σ’ ένα Σύμπαν, ίσα που τις χωράει.

Ά κ ο υ.
Η ψυχή δεν είναι αιώνια, όπως όλοι λένε. Η ψυχή ραγίζει. Μέρα με τη μέρα, τα κομμάτια της φθείρονται. Και τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τερματίσει τούτη την καταστροφή. Η ψυχή δεν είναι αιώνια όπως όλοι λένε. Στο ταξίδι της Αναζήτησης, αφήνει κομμάτια που δεν μπορεί να πάρει μαζί της φεύγοντας. Η ψυχή δεν είναι αιώνια όπως όλοι λένε. Σε κάθε της πέρασμα, μοιράζεται σε εκατομμύρια υποδιαιρέσεις. Μέχρι να μείνει μοναχά ένα τελευταίο βλέμμα.

Για αυτό, μάθε να αγαπάς την ψυχή σου.
Αν νομίζεις πως υπάρχουν κομμάτια που την συμπληρώνουν, τότε ξεκίνα το ταξίδι σου. Κάθε άνθρωπος έχει ένα θησαυρό που τον περιμένει. Αν ξεκινήσεις το ταξίδι σου με θάρρος, γνωρίζοντας πως τα πάντα είναι ένα πράμα, και με πίστη στην Ιστορία των δρόμων, τότε σίγουρα θα βρεις τον δικό σου.

Όμως υπάρχουν ψυχές, που πήραν πνοή σε τούτη τη ζωή, για ταξίδια δίχως προορισμό. Μη φοβάσαι. Κι αυτό είναι θησαυρός. Κοίτα τον Άνεμο. Τα ταξίδια του δεν έχουν αφετηρία, μήτε τερματισμό. – Όμως η ψυχή του Ανέμου είναι αιώνια. Γιατί εκείνη δεν μπορεί να γνωρίσει την Αγάπη. – Αν η ψυχή σου σε τούτη τη ζωή δεν έχει προορισμό, μη φοβάσαι. Μάθε απλά να την αγαπάς. Μην τη χαρίσει ποτέ σου, σε κανένα Κοινό Σημείο, επειδή εκεί συναντάς μόνο περαστικούς. Οι περαστικοί δε νοιάζονται για τις ψυχές των άλλων. Και τα κομμάτια που θα κουβαλάνε μαζί τους, θα αρχίσουν να σβήνουν σε μια άχρωμη και σιωπηλή φαντασίωση.
Για αυτό, μάθε να αγαπάς τη ψυχή σου.
Τότε θα κοιτάξεις ψηλά, γιατί έτσι έμαθες να κάνεις κάθε φορά που ξεχνάς πως είσαι πλάσμα με φτερά. Τα σύννεφα έχουν τώρα ένα παράξενο χρώμα. Μοιάζει περισσότερο με θλίψη παρά με χρώμα. Γνωρίζεις τη συμβαίνει. Τώρα που αρχίζεις να αγαπάς τη ψυχή σου, όλη η Σοφία του κόσμου σου χαρίζεται απλόχερα.
Είναι το πλάσμα της λύπης. Έχεις ακούσει πολλά για αυτό το πλάσμα. Που γεννήθηκε στις ενοχές και στα πετρωμένα δάκρυα ενός κόσμου που δε γνωρίζει για το Ουράνιο Τόξο. Θα σε κοιτάξει, τόσο βαθιά στα μάτια, λες και έχετε συναντηθεί ξανά. Λες και κάποτε ήταν εκείνη η άλλη ψυχή που σου κρατούσε συντροφιά.
Θα σου πει πως χρειάζεσαι στήριγμα για να συμπληρώσεις το κενό. Πως το ταξίδι δεν έχει ουσία με έναν κύκλο μισό. Πως είσαι απ’ εκείνες τις ψυχές που δεν έχουν προορισμό και πως μόνη σου επιλογή είναι να δοθείς ολοκληρωτικά σ’ ένα ταξίδι ξένο.

Τότε εσύ να μιλήσεις καθαρά και δυνατά. Να θυμάσαι πως το πλάσμα της λύπης δε γνωρίζει τι είναι το θάρρος. Και σαν όλα τα πλάσματα, φοβάται εκείνο που δεν είναι γνώριμο.

«Έχεις δίκαιο. Τούτο το κενό που μέρα με τη μέρα με μαραίνει, είναι εδώ. Και ναι, χρειάζομαι στήριγμα για να το συμπληρώσω. Αυτό που δεν μπορείς να καταλάβεις, είναι πως έχω στήριγμα. Έχω εμένα. Εμένα και ένα ταξίδι για οδηγό. Το δικό μου ταξίδι. Δεν μπορείς να καταλάβεις τα λόγια μου, γιατί και η δική σου ψυχή, όπως εκείνη του Ανέμου, είναι αιώνια. Δε γνωρίζεις την Αγάπη. Δεν είχες συντροφιά σου ποτέ τον Ενθουσιασμό. Εγώ γνωρίζω τι είναι η Αγάπη. Ή, τουλάχιστον, αρχίζω να μαθαίνω. Αγαπάω τη ψυχή μου. Και το γνωρίζει. Ίσως να μη διαγράψω ποτέ το κενό, μα δε θα συνεχίσει να με τρώει. Είναι η φύση μου, τούτο το κενό. Τούτη η Αναζήτηση. Μα αν αγαπάς τη ψυχή σου, αν αγαπάς την ουσία της, τότε το ταξίδι είναι μαγικό. Η μαγεία αρέσει στις ψυχές. Τους θυμίζει τον κόσμο που ζούσαν, πριν περπατήσουν σε τούτον εδώ. Τον τόσο πραγματικό και άχρωμο κόσμο. Αγαπάω τη ψυχή μου. ΑΝ κάποιος περαστικός χαρεί μ’ αυτήν, θα χαρώ κι εγώ με τη δική του. Όμως θα ξέρω πως ποτέ δε θα την αγαπήσει όσο εγώ. Για αυτό, ίσως, να μην πάρει μαζί του κανένα κομμάτι. Κι έτσι, ακόμη κι αν ψυχή μου δεν είναι αιώνια όπως όλοι λένε, τουλάχιστον θα υπάρξει αρκετά. Μέχρι να βρω τον δικό μου, παράξενο και ξεχασμένο θησαυρό.»




Wednesday, February 19, 2014

το μυστικό μιας αλεπούς

Μια φορά κι έναν καιρό, μια αλεπού χάρισε ένα μυστικό σ' ένα μικρό πρίγκιπα. Ένα μυστικό που μπορούσε να ξαναχρωματίσει πιο φωτεινό το Ουράνιο Τόξο. Θα μπορούσε να βάψει λιγάκι πιο γαλανό τον Ουρανό και θα έκανε τα αστέρια να λάμπουν λίγο πιο πολύ. Ένα μυστικό που θα έκανε τις μέρες μας βόλτες σε μακρυνούς πλανήτες. Που θα χάριζε χαμόγελα σ' εκείνους που τώρα φοβούνται να αφήσουν τα συναισθήματα τους να τρέξουν σαν Άγρια Άλογα.
"Να κοιτάς με την καρδιά. Τα μάτια την ουσία δεν τη βλέπουν."
Ο μικρός πρίγκιπας φύλαξε το μυστικό σα θησαυρό, τον πιο πολύτιμο θησαυρό. Και συνέχισε το ταξίδι του, κι ευχαριστούσε για πολύ καιρό μετά, την αλεπού που του χάρισε τέτοια σοφία.
Όμως ο μικρός πρίγκιπας μεγάλωσε. Το μυστικό τούτο το έχει ξεχάσει κλειδωμένο στην παιδική καρδιά του. Και η αλεπού δεν μπορούσε πια να ακούσει τη φωνή του μέσα στο γαλαξία.
Η αλεπού τότε, κοίταξε ψηλά, έκλεισε τα μάτια και αποφάσισε
 να το φωνάξει. Τόσο δυνατά, για να ακουστεί σε κάθε πλανήτη, σε κάθε γωνιά στο άπειρο του Σύμπαντος. Μέσα της έκανε μια ευχή. Ευχήθηκε να υπάρχουν ακόμη μικροί πρίγκιπες, σαν εκείνον που μια φορά την εξημέρωσε, ώστε να ακούσουν εκείνο που οι άλλοι θα αγνοήσουν. Ίσως να την άκουγαν. Ίσως και να την ακούσουν.
"Να κοιτάς με την καρδία σου. Τα μάτια την ουσία δεν τη βλέπουν."
Είπε τούτο το μυστικό και αγκάλιασε τον Άνεμο που την περίμενε σιωπηλά εκεί σε μια γωνιά. Γιατί ήθελε κι ο Άνεμος κάποιον να τον εξημερώσει. Δε θα της το πει ποτέ, μα ίσως εκείνη να το διαβάσει στον ήχο του ταξιδιού τους.

- - - -

Έχω γνωρίσει πλάσματα τυφλά. Που βλέπουν με μάτια που δεν είναι μάτια. Εκείνα τα πλάσματα είναι οι πρίγκιπες που δε μεγάλωσαν και δε θα ξεχάσουν ποτέ.
Όμως ο κόσμος τούτος κινείται πολύ γρήγορα, και η σοφία μιας αλεπούς, και τα ταξίδια ενός μικρού παιδιού φαίνονται τόσο μακρυνά κι ανούσια. 
Στον κόσμο τούτο, υπάρχουν πλάσματα που δε γνωρίζουν το μυστικό.
Ίσως κάποιοι προσπάθησαν να κρατήσουν τη σπουδαιοτητά του και χάρισαν ένα διαφορετικό μυστικό στον κόσμο. Σίγουρα. Σίγουρα, γιατί στον κόσμο τούτο άκουσα λόγια να φωνάζουν πως πρέπει να κοιτάς με τα μάτια, γιατί η καρδιά την ουσία δεν τη βλέπει.
Κι έτσι, σαλπάρουμε με καράβια που κουβαλούν μια λάθος σοφία. Και όσοι γνωρίζουν το πραγματικό μυστικό πνίγονται σε τρικυμμίες.

- - - -

Σ' ένα μακρυνό βασίλειο, ακούστηκε μια φωνή. Ήταν ένα μικρό παιδί, και τα μάτια του φώτιζαν σα διαμάντια και τα μαλλιά του ήταν χρυσά σαν το στάρι. "Ποτέ μου δεν αγνόησα το μυστικό", είπε κοιτάζοντας τον κήπο του που δεν είχε μήτε αρχή μήτε τέλος. "Δεν εχω ξεχάσει το μυστικό". Μιλούσε σ' ένα τριαντάφυλλο που δεν έμοιαζε μ´ όλα τα άλλα, και φαινόταν να τον ακούει και μάραινε καθώς μάραινε κι η πίστη του παιδιού εκείνου. "Δεν έχω ξεχάσει το μυστικό. Ο κόσμος έχει ξεχάσει. Έχει ξεχάσει πως κάποτε υπήρξε ένας μικρός πρίγκιπας. Και λένε πως τάχα είναι ψέμα. Και πονάει πολύ να λένε πως ήσουν ψέμα."
- - -

Ζω σ' ένα πλανήτη. Στον πλανήτη που ζω δεν υπάρχουν μυστικά. Οι άνθρωποι που ζουν εδώ δεν έχουν μυστικά μήτε γνωρίζουν για κρυφές σοφιές. Έτσι δε νοιάζονται να κοιτάνε με την καρδία. Δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσουν να δουν κάτι που δε φαίνεται εξ' αρχής. Έτσι κανείς δεν εξημερώνει κανένα. Όλα τα τριαντάφυλλα είναι ίδια. 
Κι αν υπάρχουν ακόμη πλάσματα τυφλά, είναι σπάνιο να τα βρεις. Θα φανείς πολύ τυχερός αν γνωρίσεις τέτοια πλάσματα.
Αν όχι, θα νιώσεις κάπως έτσι. Όπως νιώθω τώρα εγώ. Όπως νίωθω εγώ όταν βλέπω τη μορφή μου στα μάτια κάποιου που δε γνωρίζει πως η καρδιά του θα με έβλεπε αλλιώς. Όπως νιώθω εγώ όταν κρύβομαι σε σπηλιές για να μη με δει ένας κόσμος που αρνείται να διαβάσει την ουσία που κρύβει η καρδιά μου.
Καθώς σκουπίζω δυο σταγόνες νοσταλγία απ' το προσωπό μου, σκεύτομαι πως δε θα έπρεπε να νιώθω ποτέ έτσι. Γιατί τούτη δεν είναι η δική μου η ουσία. Δε θα είμαι σαν όλα τα άλλα τριαντάφυλλα. Εκεί, κάπου, υπάρχει ένας μικρός πρίγκιπας που έμαθε να βλέπει απ' την καρδιά του. Και θέλω να τον ευχαριστήσω που υπήρξε άξιος για ένα τέτοιο μυστικό. Γιατί, χάρη σε εκείνον, το γνωριζω κι εγώ. Κι έτσι θαρραλέα και με σταθερό βηματισμό προσπαθώ να το χαρίσω και σε εσένα. Ίσως αν το ακούσεις καθαρά, ίσως αν το φωνάξω λιγάκι πιο δυνατά, ίσως αν προσπαθήσω λίγο πιο πολύ να μη με βλέπεις πια έτσι. Ίσως να μην πνίγομαι πια κάθε φορά μες το βλέμμα σου. Και για πρώτη φορά, ίσως χαρώ γιατί θα δεις πως η ουσία μου είναι πιο όμορφ απ' εκείνο που βλέπουν μοναχά τα μάτια. Και δε θα κρύβομαι. Θα είμαι περήφανος που δε μοιάζω με κανένα άλλο τριαντάφυλλο. Κι εσύ θα είσαι περήφανος. Και θα ακούσεις τα λόγια μιας αλεπούς. "Είσαι κι εσύ ένας μικρός πρίγκιπας. Και άκουσες το μυστικό μου. Μη μεγαλώσεις. Μην το ξεχάσεις. Είσαι υπεύθυνος για το Σύμπαν γιατί είσαι το Σύμπαν. Σ' ευχαριστώ που άκουσες το μυστικό μου. Να θυμάσαι να του δίνεις συνέχεια."

Δεν υπάρχει ασχήμια στον κόσμο, μοναχά πλάσματα που δεν έχουν φυλαχτό τους, τούτο το μυστικό. Δεν υπάρχουν άσχημοι άνθρωποι, μοναχά μάτια που δεν έχουν μάθει να βλέπουν την ουσία. Μάθε να βλέπεις την ουσία. Εκείνο που κρύβεται πίσω απ' την εικόνα. Γιατί η εικόνα φθείρεται και το είδωλο σκουριάζει. Η ουσία μένει, να σου θυμίζει πόσο πολύ μπορεί να αγαπήσει μια καρδιά.

*για τον μικρό πρίγκιπα που κοιμάται κάπου μέσα στις ψυχές μας και περιμένει δυο χαμόγελα για να συνεχίσει το ταξίδι του στην άκρη του απείρου.

Sunday, February 16, 2014

ακούς;


15, Οκτώβριος 2013
(...) Κι αν η καρδιά μου είναι ζωντανή και η Αγάπη γεννιέται και αναλώνεται μέσα της, τότε ξέρω πως κανένα όνειρο δεν είναι άπιαστο και καμιά δυσκολία δε θα με επισκιάσει. Κι έτσι, με ένα ολοφώτεινο, λιγάκι φθαρμένο, αλλά ζωντανό χαμόγελο, ταξιδεύω στον κόσμο της καρδιάς μου. Και της μιλάω. 
Σου λέω πως λυπάμαι, γιατί τις τελευταίες μέρες σε ρίχνω σε τυφώνες απογοήτευσης και σε πληγώνω με σημάδια που δεν ξέρω αν μπορεί να γιατρέψει ο χρόνος. 
"Μικρό, πανέμορφο αστεράκι μου, χαίρομαι που ήρθες να μου μιλήσεις. Λατρεύω τη φωνή σου. Είναι σημάδι ότι κι εσύ είσαι ζωντανός. Γιατί δεν αρκεί μονάχα η καρδιά να είναι ζωντανή, εάν η πηγή που την τροφοδοτεί με πίστη και δύναμη δεν είναι. Και μη λες χαζομάρες. Εμείς οι καρδιές, ακόμη κι αν κάποτε παραπονιόμαστε, έχουμε ζήσει αρκετούς αιώνες ώστε να ξέρουμε πως όλες οι πληγές μας είναι το θάρρος εκείνου που μας τροφοδοτεί. Είναι τα ρίσκα που πήρες, ακόμα κι αν γνώριζες ότι στο τέλος θα πληγωθείς. Μας κάνει χαρούμενες όταν παίρνετε ρίσκα και άλματα θαρραλέα γιατί αυτό σημαίνει πως δε φοβάστε την αποτυχία. Και έχετε πίστη. Κι εσύ έχεις αστείρευτη πίστη στο πλευρό σου. Δε θα καταλήγουν όλα σου τα ρίσκα σε πόνο. Δε θα πω αποτυχία. Στον κόσμο που ήρθες να με βρεις δεν υπάρχουν αποτυχίες. Επειδή, εδώ, όποιος είναι πρόθυμος να πάρει εκείνο το πρώτο βήμα, και το κάνει, είναι αμέσως και νικητής. Ακόμη κι αν βρεθούν κάποιοι και πουν το αντίθετο. Σ' εκείνο τον κόσμο να ζεις. Για να είμαστε πάντα μαζί. Αν ο έρωτας κρύβεται κάπου, τότε θα τον βρεις. Θα είμαι δίπλα σου. Θα σε βοηθήσω να αναγνωρίσεις τη λάμψη των ματιών του Άλλου Κομματιού σου. Ακόμη κι αν χρειαστεί να φτάσουμε στην άκρη του απείρου. Ακόμα κι αν χρειαστεί να πληγωθούμε ξανά. Γνωρίζω πως έχεις σκοπό. Και θα τον κατακτήσεις. Γνωρίζω, όμως, πως ο ίδιος ξέρεις ότι αν δεν βρεις την Αγάπη, τότε τίποτα δε θα έχει νόημα. Ούτε το Σύμπαν ολόκληρο. Έτσι, θα βρούμε την Αγάπη. Μαζί. Μονάχα κάνε υπομονή. Ο λόγος που υπάρχει ο χρόνος είναι για να μη συμβαίνουν όλα την ίδια ώρα. Τα πάντα έρχονται στην κατάλληλη στιγμή. Και θα σου πω και κάτι που έφερε ο Άνεμος πριν δυο-τρεις αιώνες. Η Αγάπη δεν είναι πάντα κάτι που βρίσκεις. Συχνά είναι εκείνη που βρίσκει εσένα. Σ' αγαπώ πολύ. Και να θυμάσαι να κάνεις χαρούμενες σκέψεις. Είναι το ίδιο με το να έχεις φτερά."