Translate

Wednesday, February 26, 2014

ψυχές,περαστικοί,ταξιδιώτες


Ψυχές. Μισές, κομματιασμένες ψυχές που κουβαλούν μυστικά, γραμμένα με λέξεις που πια δεν υπάρχουν. Ψυχές που κουβαλούν μέσα τους, ανεκπλήρωτα πεπρωμένα όσων κάποτε βάδιζαν στα στενά τους. Κουβαλούν, στα πιο απόκρυφα τους σημεία, μιαν Αγάπη. Μιαν Αγάπη που κάποτε υπήρξε φωτιά. Ψυχές μισές, που αδιάκοπα περιφέρονται στο άπειρο του χώρου και του χρόνου, ψάχνοντας νόημα. Ψάχνοντας κάτι, για να συμπληρώσουν εκείνο που ουρλιάζει κ ε ν ό.

Αυτό δεν είμαστε; Περιπλανώμενες ψυχές. Τίποτα λιγότερο. Τίποτα περισσότερο. Ψάχνουμε εκείνο που θα μπορέσει να συμπληρώσει τον κύκλο μας.
Κάποιες φορές είμαστε τόσο πεπεισμένοι ότι κάπου, κάποτε εκείνο το κάτι αναπνέει. Είμαστε τόσο σίγουροι για την ύπαρξη του, που δε διακρίνουμε μια παράλληλη αλήθεια, πως ίσως εκείνο το κάτι να μην υπάρχει.

Ίσως να είμαστε ψυχές, φτιαγμένες μισές.
Και τίποτα, και κανείς δεν μπορεί να μεταμορφώσει τούτο το αίσθημα. Τούτη την κάψα στην καρδιά. Τούτη την παράλογη εξίσωση που, ακόμη κι αν όλα κινούνται αρμονικά, παντού βασιλεύει μια Χαοτική Απουσία.

Ψυχές. Μόνες ψυχές, με μια ακατανόητη πείνα για κάτι που δεν μπορεί να ονομαστεί. Δεν μπορείς να δώσεις όνομα στο ανεξήγητο. Το λες συντροφιά, τάχα για να μοιάζει με κάτι γνώριμο. Όταν κάτι μοιάζει γνώριμο, δε φοβάσαι να γίνει και δικό σου. Τα παράξενα τρομάζουν τη ψυχή. Ψυχές μόνες, που αδιάκοπα ψάχνουν κάτι που μπορεί να διαγράψει τη μοναξιά. Ίσως αυτό το πλάσμα, η Μοναξιά, ίσως αυτό να είναι η αιτία του κενού της ψυχής.

Ξαφνικά, στο δρόμο της Αναζήτησης, τα βήματα σου μοιάζουν να βαραίνουν. Μπροστά σου απλώνεται εκείνο που οι Άγγελοι ονόμασα, Κοινό Σημείο*.
(…)
*Κοινό Σημείο: Όλα τα πλάσματα βρίσκονται σε μια συνεχή πορεία, σ’ ένα δρόμο που χάραξε ένα και μόνο πράμα. Όλοι οι άνθρωποι βαδίζουν στο δρόμο τους, ψάχνοντας να βρουν ένα θησαυρό. Τα πάντα γύρω μας, ακόμη και εκείνα που μοιάζουν ανούσια, συνδέονται με μια παράξενη μορφή ενέργειας. Και όλοι οι δρόμοι, έχουν το δικό τους Κοινό Σημείο. Εκεί, θα ακούσεις μια φωνή και θα διαβάσεις δυο μάτια. Η καρδιά σου θα χαρεί που δεν είναι μόνη σ’ αυτή την αναζήτηση. – όμως μην μπερδευτείς. Η καρδιά είναι μόνη. Σε κάθε αναζήτηση, να θυμάσαι πως η καρδιά είναι μόνη. – Κι όμως, θα χαρεί. Γιατί έχει βρει ένα Κοινό Σημείο, μ’ έναν άλλο ταξιδιώτη.
Το Κοινό Σημείο των δρόμων, είναι εκείνο που ξεκουράζει τη ψυχή. Της χαρίζει φεγγάρια που δεν είναι μισά. Και λόγια, με μια φωνή γεμάτη σημάδια, που χαρίζουν συνέχεια στο δρόμο σου. Αυτό είναι το Κοινό Σημείο.

(…)ξαφνικά, στο δρόμο της Αναζήτησης, τα βήματά σου μοιάζουν να βαραίνουν. Μπροστά σου απλώνεται εκείνο που οι Άγγελοι ονόμασαν Κοινό Σημείο. Πίσω από ένα σύννεφο μιας παράξενης, χλωμής ομίχλης, διαγράφεται μια φιγούρα. Όμως, δε διακρίνεις πως μοιάζει αυτή η φιγούρα. Δε σε νοιάζει. Είσαι μόνο χαρούμενος, που κάποιος είναι εκεί, όπως κι αν μοιάζει. Έχεις βρει το Κοινό Σημείο, κι έχεις μάθει πως αυτό σημαίνει συντροφιά.
Είσαι τόσο χαρούμενος.
Τόσο χαρούμενος, που ξεχνάς πως τα Κοινά Σημεία κρύβουν ένα μυστικό_ για να μην τερματιστεί ποτέ το ταξίδι της Αναζήτησης, τα πλάσματα που σου χαρίζουν τα Κοινά Σημεία, είναι μοναχά περαστικά.
Δεν το σκέφτεσαι. Μα δεν είναι λάθος σου. Είναι η φύση σου. Ο Ενθουσιασμός πάντα ομορφαίνει τα άσχημα και αναιρεί την τραγικότητα τους.
Η ψυχή σου είναι ήρεμη. Έχει βρει μια άλλη ψυχή. Και που ξέρεις; Ίσως να εφαρμόσει στα κουφώματα. Τόσο καλά, που δε θα φύγει ποτέ. Τέτοιες σκέψεις κάνουν οι ψυχές. Εσύ δεν έχεις άλλη επιλογή, από το να την αφήσεις να τρέξει ελεύθερη. Αγαπάς τη ψυχή σου και αναγνωρίζεις την κούραση στο χρώμα της.

Τα φεγγάρια σου έχουν πλέον νόημα. Τόσο καιρό νόμιζες πως είσαι μόνος. Τώρα ξέρεις πως ο κόσμος είναι γεμάτος περαστικούς και ταξιδιώτες.
Όμως, κάθε φορά που ακούς τον ήχο εκείνης της άλλης ψυχής, νομίζεις πως σβήνει. Όλο και πιο πολύ. Και πριν το καταλάβεις, το φεγγάρι σου είναι και πάλι μισό.


Θα μπορούσα να μιλάω για αιώνες, αν έπρεπε να πω όσα αντάλλαξαν οι δυο ψυχές. Όμως, λίγο πριν τον αποχωρισμό, η μνήμη διαγράφεται. Δε θυμάσαι τους θρύλους που άκουσες μια νύχτα κάτω απ’ το φως του φεγγαριού. Καλύτερα έτσι. Ίσως πονέσω λιγότερο. Τέτοιες σκέψεις κάνουν οι ψυχές.
Κι ο Ενθουσιασμός έσβησε και πήρε μαζί του λίγη λάμψη απ’ τους αστερισμούς του Ουρανού σου.

Ψυχές. Ψυχές φτιαγμένες απ’ τα χρώματα αμέτρητων γαλαξιών και χαραγμένες σ’ ένα καλά τοποθετημένο τοπίο. Ψυχές που κατοικούν σ’ ένα Σύμπαν, ίσα που τις χωράει.

Ά κ ο υ.
Η ψυχή δεν είναι αιώνια, όπως όλοι λένε. Η ψυχή ραγίζει. Μέρα με τη μέρα, τα κομμάτια της φθείρονται. Και τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τερματίσει τούτη την καταστροφή. Η ψυχή δεν είναι αιώνια όπως όλοι λένε. Στο ταξίδι της Αναζήτησης, αφήνει κομμάτια που δεν μπορεί να πάρει μαζί της φεύγοντας. Η ψυχή δεν είναι αιώνια όπως όλοι λένε. Σε κάθε της πέρασμα, μοιράζεται σε εκατομμύρια υποδιαιρέσεις. Μέχρι να μείνει μοναχά ένα τελευταίο βλέμμα.

Για αυτό, μάθε να αγαπάς την ψυχή σου.
Αν νομίζεις πως υπάρχουν κομμάτια που την συμπληρώνουν, τότε ξεκίνα το ταξίδι σου. Κάθε άνθρωπος έχει ένα θησαυρό που τον περιμένει. Αν ξεκινήσεις το ταξίδι σου με θάρρος, γνωρίζοντας πως τα πάντα είναι ένα πράμα, και με πίστη στην Ιστορία των δρόμων, τότε σίγουρα θα βρεις τον δικό σου.

Όμως υπάρχουν ψυχές, που πήραν πνοή σε τούτη τη ζωή, για ταξίδια δίχως προορισμό. Μη φοβάσαι. Κι αυτό είναι θησαυρός. Κοίτα τον Άνεμο. Τα ταξίδια του δεν έχουν αφετηρία, μήτε τερματισμό. – Όμως η ψυχή του Ανέμου είναι αιώνια. Γιατί εκείνη δεν μπορεί να γνωρίσει την Αγάπη. – Αν η ψυχή σου σε τούτη τη ζωή δεν έχει προορισμό, μη φοβάσαι. Μάθε απλά να την αγαπάς. Μην τη χαρίσει ποτέ σου, σε κανένα Κοινό Σημείο, επειδή εκεί συναντάς μόνο περαστικούς. Οι περαστικοί δε νοιάζονται για τις ψυχές των άλλων. Και τα κομμάτια που θα κουβαλάνε μαζί τους, θα αρχίσουν να σβήνουν σε μια άχρωμη και σιωπηλή φαντασίωση.
Για αυτό, μάθε να αγαπάς τη ψυχή σου.
Τότε θα κοιτάξεις ψηλά, γιατί έτσι έμαθες να κάνεις κάθε φορά που ξεχνάς πως είσαι πλάσμα με φτερά. Τα σύννεφα έχουν τώρα ένα παράξενο χρώμα. Μοιάζει περισσότερο με θλίψη παρά με χρώμα. Γνωρίζεις τη συμβαίνει. Τώρα που αρχίζεις να αγαπάς τη ψυχή σου, όλη η Σοφία του κόσμου σου χαρίζεται απλόχερα.
Είναι το πλάσμα της λύπης. Έχεις ακούσει πολλά για αυτό το πλάσμα. Που γεννήθηκε στις ενοχές και στα πετρωμένα δάκρυα ενός κόσμου που δε γνωρίζει για το Ουράνιο Τόξο. Θα σε κοιτάξει, τόσο βαθιά στα μάτια, λες και έχετε συναντηθεί ξανά. Λες και κάποτε ήταν εκείνη η άλλη ψυχή που σου κρατούσε συντροφιά.
Θα σου πει πως χρειάζεσαι στήριγμα για να συμπληρώσεις το κενό. Πως το ταξίδι δεν έχει ουσία με έναν κύκλο μισό. Πως είσαι απ’ εκείνες τις ψυχές που δεν έχουν προορισμό και πως μόνη σου επιλογή είναι να δοθείς ολοκληρωτικά σ’ ένα ταξίδι ξένο.

Τότε εσύ να μιλήσεις καθαρά και δυνατά. Να θυμάσαι πως το πλάσμα της λύπης δε γνωρίζει τι είναι το θάρρος. Και σαν όλα τα πλάσματα, φοβάται εκείνο που δεν είναι γνώριμο.

«Έχεις δίκαιο. Τούτο το κενό που μέρα με τη μέρα με μαραίνει, είναι εδώ. Και ναι, χρειάζομαι στήριγμα για να το συμπληρώσω. Αυτό που δεν μπορείς να καταλάβεις, είναι πως έχω στήριγμα. Έχω εμένα. Εμένα και ένα ταξίδι για οδηγό. Το δικό μου ταξίδι. Δεν μπορείς να καταλάβεις τα λόγια μου, γιατί και η δική σου ψυχή, όπως εκείνη του Ανέμου, είναι αιώνια. Δε γνωρίζεις την Αγάπη. Δεν είχες συντροφιά σου ποτέ τον Ενθουσιασμό. Εγώ γνωρίζω τι είναι η Αγάπη. Ή, τουλάχιστον, αρχίζω να μαθαίνω. Αγαπάω τη ψυχή μου. Και το γνωρίζει. Ίσως να μη διαγράψω ποτέ το κενό, μα δε θα συνεχίσει να με τρώει. Είναι η φύση μου, τούτο το κενό. Τούτη η Αναζήτηση. Μα αν αγαπάς τη ψυχή σου, αν αγαπάς την ουσία της, τότε το ταξίδι είναι μαγικό. Η μαγεία αρέσει στις ψυχές. Τους θυμίζει τον κόσμο που ζούσαν, πριν περπατήσουν σε τούτον εδώ. Τον τόσο πραγματικό και άχρωμο κόσμο. Αγαπάω τη ψυχή μου. ΑΝ κάποιος περαστικός χαρεί μ’ αυτήν, θα χαρώ κι εγώ με τη δική του. Όμως θα ξέρω πως ποτέ δε θα την αγαπήσει όσο εγώ. Για αυτό, ίσως, να μην πάρει μαζί του κανένα κομμάτι. Κι έτσι, ακόμη κι αν ψυχή μου δεν είναι αιώνια όπως όλοι λένε, τουλάχιστον θα υπάρξει αρκετά. Μέχρι να βρω τον δικό μου, παράξενο και ξεχασμένο θησαυρό.»




No comments:

Post a Comment