Δε θα ονόμαζα ποτέ τον
εαυτό μου συγγραφέα ή ποιητή, γιατί τότε στο μυαλό μου ‘ρχονται ο Νερούδα, ο
Καβάφης, ο γέρο Όσκαρ. Δε θα φτάσω ποτέ σ’ ένα τέτοιο επίπεδο και όχι γιατί
εκείνοι ήταν πιο ταλαντούχοι και πιο ευλογημένοι ή ζούσαν πιο περιπετειώδεις
ζωές από εμένα ή από οποιονδήποτε άλλο.
Απλά, τότε, ο Θεός ήταν ποιητής. Και ο κόσμος, μια γιγάντια και
ατελείωτη ερωτική σονάτα.. Οι άνθρωποι ζούσαν τους αποχωρισμούς, τις Αγάπες, το
θάνατο και τη ζωή με πάθος και θεατρικότητα και μετέφεραν όλα αυτά τα
συναισθήματα και την αντίληψη με λέξεις επάνω σε σκισμένα χαρτιά και πεταμένα
κουτιά τσιγάρων. Και, εντάξει, ίσως υπήρξαν λιγάκι πιο τυχεροί. Επειδή, τότε ο
Θεός ήταν ποιητής και το Χέρι που έδινε ροή στις επιλογές και τις συμπτώσεις,
γνώριζε κάτι από Τέχνη. Δε ζω σε μια τέτοια εποχή, όμως κάτι μέσα μου ουρλιάζει
πως οι αρετές που τώρα κάπου κρύβονται, θα βασιλέψουν και πάλι σε μια νέα
Αναγέννηση.
Έτσι, δεν παύω να γράφω
και να είμαι μέρος της Ανώτερης Δημιουργίας. Αυτό θα έπρεπε εξάλλου να κάνουμε
όλοι. Όχι, να γράφουμε, δε λέω πως θα έπρεπε όλοι να γεννηθούμε με το χάρισμα της
τέχνης, μα να χρησιμοποιούμε τα χαρίσματα μας για το Κοινό Καλό. «Για να
φωτίσουμε το μέρος του Σύμπαντος που μας έχει ανατεθεί.»
Εξάλλου, αν δε γράψω
κάτι όταν πονάω ή όταν νιώθω πως, στ’ αλήθεια πετάω ψηλά, ο κύκλος των
συναισθημάτων μου μένει μισός. Και νιώθω μια κάψα. Στην καρδιά μου.

No comments:
Post a Comment