Translate

Saturday, August 31, 2013

Η αγάπη μοιάζει με...



αγάπη

Σ’ αγαπώ κι αυτό είναι ο ήλιος που χρωματίζει κατακόκκινο τον ουρανό καθώς βουτάει στους ωκεανούς. Σ’ αγαπώ και είναι ο αέρας που χαϊδεύει τα δέντρα και εκείνα του φωνάζουν πόσο πολύ σ’ αγαπώ. Είναι το σ’ αγαπώ μου τόσο απλό για να σχηματίσει στο κορμί σου πως μέσα του χωράει τον ουρανό, την έρημο, το φως και το σκοτάδι. Και τίποτα δε μοιάζει να έχει εξήγηση επειδή σ’ αγαπώ και τα πάντα εναρμονίζονται σ’ αυτό το ταπεινό σ’ αγαπώ μου. Που κρύβεται πίσω από τα τέλεια λάθη και τα παραπατήματα της ζωής μου, εκεί, εκεί βαθιά στη μαγεία των ματιών σου. Κρατάει η ίριδα τους το μυαλό μου κι εκείνο χορεύει στους ρυθμούς τις καρδιάς μου. Χορούς μιας άλλης εποχής, σε μια άλλη γλώσσα. Επειδή σ’ αγαπούσα πριν. Πριν καν σε γνωρίσω. Όταν τα βουνά είχαν άλλη όψη. Πριν αιώνες σ’ αγάπησα και σε κράτησα κοντά μου.
Σε κοίταξα και είδα το σ’ αγαπώ μου χαραγμένο εκεί. Στο πρόσωπό σου. Το άκουσα να βγαίνει απ’ το στήθος σου. Που είναι η καρδιά σου. Που είναι η καρδιά η δική μου. Και η ψυχή μας, που είναι μια και κρατάει μέσα της όλα τα άστρα, τους πλανήτες. Το Καλό και το Κακό. Τους Θεούς, τους Νόμους. Τα Όχι και τα Μη. Όλα εκεί. Και όλα είναι εναρμονισμένα στο σ’ αγαπώ μου. Που, φωτεινό απ’ την πρώτη μέρα της Δημιουργίας, με κράτησε κοντά σου, πριν ακόμη σε γνωρίσω. Πριν ακόμη σε κοιτάξω. Πριν μοιάσουν τα χέρια μας φτιαγμένα για παντοτινούς δεσμούς στη χαοτική ροή του σύμπαντος.
Και σαν κρατούσες όλους τους κόσμους και τα χρώματα στα μέρη του κορμιού σου, σ’ εκείνα που οι πόρτες άκουγαν μονάχα στ’ όνομά μου, με κοίταξες. Και όλα τα άστρα, οι πλανήτες, το Καλό και το Κακό, τα πάντα ήταν τώρα και δικά μου. Και τα κρατούσαμε μαζί. Επειδή δεν υπήρξαμε δυο, μα ένας. Ένα κορμί ήταν πάντα η αλήθεια μας και μια ψυχή ήταν το τραγούδι που μαζί του ταξιδέψαμε στα παραμύθια του σ’ αγαπώ.
Με κοίταξες και, μου πες πως και το σ’ αγαπώ μου, ούτε εκείνο είναι μόνο. Γιατί ζει και μαγεύεται δίπλα στο δικό σου σ’ αγαπώ. Και τα πάντα βρίσκονταν σε μια τέλεια αρμονία. Και τίποτα δε φαινόταν να χρειάζεται εξήγηση. Επειδή, τα πάντα, ήταν εκείνο το ταπεινό και πέρα για πέρα αληθινό μ’ αγαπάς κι εσύ…

No comments:

Post a Comment